تهران، خ استاد مطهری، خ فجر، روبروی بیمارستان جم، کوچه مدائن، ساختمان ارغوان

ساعات کاری : روزهاي يكشنبه وسه شنبه 13:30 الی 17

آرتروپلاستی چیست؟ راهنمای کامل جراحی تعویض مفصل زانو و لگن

نوشته شده توسط:

تیم محتوای سایت

بررسی علمی توسط / Fact checked by:

دکتر هومن کوکبی

توضیح بررسی علمی:

این مقاله از نظر دقت علمی، به‌روز بودن اطلاعات پزشکی و صحت منابع توسط دکتر هومن کوکبی بررسی شده است.

آخرین بازبینی پزشکی:
تخصص:

متخصص ارتوپد و جراحی فوق تخصصی زانو، شانه و لگن

آرتروپلاستی (Arthroplasty) نوعی جراحی ارتوپدی است که با هدف بازسازی، اصلاح یا جایگزینی بخش‌های آسیب‌دیده مفصل انجام می‌شود. در مواردی که غضروف مفصلی و سطوح استخوانی به‌شدت تخریب شده‌اند، ممکن است جراح بخش‌های آسیب‌دیده را با اجزای مصنوعی جایگزین کند تا درد کاهش یابد و عملکرد مفصل بهبود پیدا کند. به این روش، تعویض مفصل نیز گفته می‌شود.

آرتروپلاستی بیشتر برای درمان آسیب‌های پیشرفته مفاصل تحمل‌کننده وزن، به‌ویژه زانو و لگن، کاربرد دارد. برای مثال، در بیماران مبتلا به آرتروز پیشرفته زانو، فرسایش غضروف باعث می‌شود حرکت استخوان‌ها روی یکدیگر با درد و محدودیت همراه شود. در چنین شرایطی، اگر درمان‌های غیرجراحی نتوانند علائم را به میزان قابل‌قبولی کنترل کنند، جراحی تعویض مفصل می‌تواند به‌عنوان یکی از گزینه‌های درمانی مطرح شود.

بااین‌حال، تشخیص آرتروز یا مشاهده تغییرات تخریبی در تصویربرداری به‌تنهایی به معنای ضرورت جراحی نیست. تصمیم برای تعویض مفصل به شدت درد، میزان اختلال در فعالیت‌های روزمره، وضعیت ساختاری مفصل، پاسخ به درمان‌های قبلی و شرایط عمومی بیمار بستگی دارد.

 آرتروپلاستی چیست و چگونه انجام می‌شود؟

آرتروپلاستی یک روش جراحی برای اصلاح مفصل آسیب‌دیده است که بسته به نوع بیماری و میزان تخریب بافت‌ها، ممکن است با بازسازی سطوح مفصلی یا جایگزینی بخشی از مفصل با پروتز انجام شود. در جراحی تعویض مفصل زانو و لگن، قسمت‌های آسیب‌دیده غضروف و استخوان برداشته می‌شوند و اجزای مصنوعی متناسب با ساختار بدن بیمار در محل قرار می‌گیرند.

برای مثال، در تعویض کامل مفصل زانو، سطوح انتهایی استخوان ران و استخوان درشت‌نی که با یکدیگر مفصل می‌شوند، با اجزای پروتزی جایگزین خواهند شد. در تعویض کامل مفصل لگن نیز سر استخوان ران و سطح مفصلی حفره استابولوم (Acetabulum) با اجزای مصنوعی جایگزین می‌شوند.

نوع جراحی و میزان جایگزینی بافت‌ها برای همه بیماران یکسان نیست. جراح ارتوپد با بررسی تصاویر رادیوگرافی، وضعیت استخوان و غضروف، میزان تخریب مفصل و شرایط عملکردی بیمار، روش مناسب را انتخاب می‌کند.

آرتروپلاستی چه تفاوتی با تعویض مفصل دارد؟

آرتروپلاستی اصطلاحی تخصصی در جراحی ارتوپدی است که به مجموعه روش‌های جراحی برای بازسازی یا اصلاح مفاصل آسیب‌دیده اشاره دارد. تعویض مفصل (Joint Replacement) یکی از انواع آرتروپلاستی محسوب می‌شود که در آن تمام یا بخشی از سطوح مفصلی با اجزای مصنوعی جایگزین می‌شوند.

بنابراین، این دو اصطلاح ارتباط نزدیکی با یکدیگر دارند، اما از نظر مفهومی کاملاً مترادف نیستند. آرتروپلاستی مفهوم گسترده‌تری دارد و هر روش بازسازی مفصل الزاماً به معنای جایگزینی کامل آن با پروتز نیست. برای درک بهتر تفاوت این دو اصطلاح، می‌توان روش‌های زیر را در نظر گرفت:

روش جراحی تعریف و نحوه انجام
آرتروپلاستی (Arthroplasty) اصطلاح کلی برای جراحی بازسازی، اصلاح یا جایگزینی مفصل
آرتروپلاستی کامل (Total Arthroplasty) جایگزینی سطوح اصلی مفصل با اجزای مصنوعی
آرتروپلاستی جزئی (Partial Arthroplasty) جایگزینی تنها بخش آسیب‌دیده مفصل
آرتروپلاستی بازسازی‌کننده اصلاح یا بازسازی ساختار مفصل با حفظ بخشی از بافت طبیعی

برای مثال، در آرتروپلاستی جزئی زانو، تنها بخشی از مفصل که دچار تخریب شده است با پروتز جایگزین می‌شود و قسمت‌های سالم مفصل حفظ می‌شوند. در مقابل، در تعویض کامل مفصل زانو، سطوح مفصلی اصلی درگیر در جراحی جایگزین خواهند شد.

مفصل مصنوعی یا پروتز چیست و از چه موادی ساخته می‌شود؟

مفصل مصنوعی یا پروتز (Joint Prosthesis) وسیله‌ای پزشکی است که برای جایگزینی سطوح آسیب‌دیده مفصل طبیعی طراحی شده است. این پروتزها با توجه به ساختار آناتومیک هر مفصل ساخته می‌شوند و باید بتوانند ضمن تحمل نیروهای واردشده به اندام، حرکت مناسبی ایجاد کنند.

پروتزهای مورد استفاده در آرتروپلاستی زانو و لگن معمولاً از ترکیب چند ماده مختلف ساخته می‌شوند. انتخاب جنس و طراحی پروتز به نوع مفصل، کیفیت استخوان، سن، میزان فعالیت بیمار و تشخیص جراح بستگی دارد. مهم‌ترین مواد مورد استفاده در ساخت پروتزهای مفصلی عبارت‌اند از:

  • فلزات پزشکی: آلیاژهای تیتانیوم و کبالت ـ کروم از جمله مواد مورد استفاده در اجزای فلزی پروتز هستند. این مواد به دلیل استحکام و مقاومت مکانیکی مناسب، در بخش‌هایی از پروتز که باید نیروهای زیادی را تحمل کنند، کاربرد دارند.
  • سرامیک (Ceramic): سرامیک‌های پزشکی به دلیل سختی و مقاومت مناسب در برابر سایش، در برخی اجزای پروتز لگن، به‌ویژه سطح تماس سر و حفره مفصلی، استفاده می‌شوند.
  • پلی‌اتیلن (Polyethylene): نوعی پلیمر مقاوم و زیست‌سازگار است که در بخش‌های لغزشی پروتز، مانند لایه بین اجزای فلزی در مفصل زانو یا حفره پروتز لگن، کاربرد دارد.

ساختار پروتز با توجه به نوع مفصل متفاوت است:

نوع مفصل اجزای اصلی پروتز
زانو قطعه فمورال (سمت استخوان ران)، قطعه تیبیال (سمت درشت‌نی) و لایه پلی‌اتیلنی بین آن‌ها
لگن ساقه فمورال، سر مصنوعی استخوان ران، حفره استابولار و لاینر داخلی

پروتزها از نظر نحوه اتصال به استخوان نیز به دو گروه اصلی تقسیم می‌شوند:

  1. پروتز سیمانی (Cemented): با استفاده از سیمان استخوانی، معمولاً از جنس پلی‌متیل‌متاکریلات (PMMA)، به استخوان متصل می‌شود.
  2. پروتز بدون سیمان (Cementless): دارای سطح متخلخل یا پوشش‌های مخصوص است که امکان رشد تدریجی استخوان در سطح پروتز و اتصال زیستی آن را فراهم می‌کند.

در برخی جراحی‌ها نیز از ترکیب این دو روش استفاده می‌شود. انتخاب پروتز سیمانی یا بدون سیمان به عواملی مانند کیفیت و تراکم استخوان، سن بیمار، نوع پروتز و شرایط جراحی بستگی دارد. طراحی و جنس اجزای پروتز لگن می‌تواند متفاوت باشد و انتخاب نهایی باید متناسب با نیازهای هر بیمار انجام شود.

 هدف از جراحی آرتروپلاستی چیست؟

هدف اصلی از انجام آرتروپلاستی، بهبود عملکرد مفصلی است که به دلیل تخریب غضروف، آسیب استخوانی یا بیماری‌های مفصلی دچار اختلال شده است. در بیمارانی که تعویض مفصل برای آن‌ها ضرورت پیدا می‌کند، این جراحی می‌تواند با جایگزینی سطوح آسیب‌دیده، تماس غیرطبیعی استخوان‌ها را کاهش دهد و حرکت مفصل را بهبود ببخشد.

مهم‌ترین اهداف درمانی آرتروپلاستی عبارت‌اند از:

  • کاهش درد مفصل: جایگزینی سطوح تخریب‌شده می‌تواند منبع درد ناشی از تماس و حرکت غیرطبیعی سطوح مفصلی را کاهش دهد.
  • بهبود عملکرد حرکتی: با اصلاح ساختار مفصل، امکان انجام حرکت‌های طبیعی‌تر و کنترل‌شده‌تر فراهم می‌شود.
  • اصلاح تغییر شکل مفصل: در برخی بیماران، تخریب طولانی‌مدت مفصل باعث تغییر محور اندام یا بدشکلی مفصل می‌شود. آرتروپلاستی می‌تواند به اصلاح این وضعیت کمک کند.
  • افزایش توانایی انجام فعالیت‌های روزمره: کاهش درد و بهبود عملکرد مفصل ممکن است انجام فعالیت‌هایی مانند راه رفتن، برخاستن از صندلی و بالا رفتن از پله را آسان‌تر کند.
  • بهبود کیفیت زندگی: کاهش محدودیت حرکتی و وابستگی به دیگران می‌تواند استقلال بیمار را در فعالیت‌های روزمره افزایش دهد.

البته میزان دستیابی به این اهداف در همه افراد یکسان نیست. وضعیت عضلات اطراف مفصل، سلامت استخوان، بیماری‌های زمینه‌ای و توانایی بیمار برای انجام برنامه توانبخشی در نتیجه نهایی تأثیر دارند.

 آرتروپلاستی برای درمان چه بیماری‌هایی استفاده می‌شود؟

آرتروپلاستی برای درمان بیماری‌ها و آسیب‌هایی به کار می‌رود که باعث تخریب قابل‌توجه ساختار مفصل و اختلال در عملکرد آن شده‌اند. اگر این آسیب‌ها به مرحله‌ای برسند که روش‌های محافظه‌کارانه نتوانند درد و محدودیت حرکتی را کنترل کنند، ممکن است جراحی بازسازی یا تعویض مفصل مطرح شود.

مهم‌ترین بیماری‌ها و شرایطی که ممکن است به آرتروپلاستی نیاز داشته باشند عبارت‌اند از:

  • آرتروز (Osteoarthritis): شایع‌ترین علت انجام تعویض مفصل زانو و لگن است. در این بیماری، غضروف مفصلی به‌تدریج تخریب می‌شود و در مراحل پیشرفته ممکن است تغییرات استخوانی و محدودیت حرکتی ایجاد شود.
  • آرتریت روماتوئید (Rheumatoid Arthritis): یک بیماری خودایمنی و التهابی است که می‌تواند به غضروف، استخوان و سایر ساختارهای مفصل آسیب برساند. در موارد پیشرفته، تخریب مفصل ممکن است انجام آرتروپلاستی را ضروری کند.
  • نکروز آواسکولار (Avascular Necrosis): در این بیماری، کاهش یا قطع خون‌رسانی به بخشی از استخوان باعث مرگ بافت استخوانی می‌شود. اگر این وضعیت در سر استخوان ران پیشرفت کند و به فروریزش سطح مفصل منجر شود، ممکن است تعویض مفصل لگن ضرورت پیدا کند.
  • آسیب‌های شدید و شکستگی‌ها: برخی شکستگی‌های اطراف مفصل، به‌ویژه شکستگی‌های پیچیده سر و گردن استخوان ران یا آسیب‌های شدید سطح مفصلی، می‌توانند باعث تخریب ساختار طبیعی مفصل شوند.
  • سایر بیماری‌های تخریب‌کننده مفصل: برخی بیماری‌های التهابی، عفونت‌های مفصلی تخریب‌کننده در مراحل پس از کنترل عفونت و اختلالات ساختاری خاص نیز ممکن است در نهایت به آسیب شدید مفصل منجر شوند.

تشخیص بیماری به‌تنهایی برای تصمیم‌گیری درباره آرتروپلاستی کافی نیست. پزشک باید میزان آسیب ساختاری و تأثیر آن بر عملکرد بیمار را نیز بررسی کند.

 چه افرادی به جراحی تعویض مفصل نیاز دارند؟

جراحی تعویض مفصل معمولاً برای بیمارانی مطرح می‌شود که ساختار مفصل آن‌ها به‌شدت آسیب دیده و درد یا محدودیت حرکتی ناشی از این آسیب، فعالیت‌های روزمره و کیفیت زندگی آن‌ها را مختل کرده است. این وضعیت ممکن است در اثر آرتروز پیشرفته، بیماری‌های التهابی، اختلال خون‌رسانی به استخوان یا آسیب‌های شدید ایجاد شود.

بااین‌حال، همه افراد مبتلا به این بیماری‌ها الزاماً به تعویض مفصل نیاز ندارند. تصمیم جراحی بر اساس ترکیبی از علائم بالینی، معاینه، تصاویر رادیوگرافی و میزان پاسخ بیمار به درمان‌های قبلی گرفته می‌شود.

 آرتروز پیشرفته زانو و لگن

آرتروز (Osteoarthritis) یکی از شایع‌ترین دلایل تخریب مفاصل و نیاز به جراحی تعویض مفصل است. در این بیماری، غضروفی که سطح استخوان‌ها را می‌پوشاند به‌تدریج نازک و تخریب می‌شود. با پیشرفت بیماری، فضای مفصلی کاهش می‌یابد و ممکن است تغییرات استخوانی مانند تشکیل استئوفیت (خار استخوانی)، سفتی و تغییر شکل مفصل ایجاد شود.

در آرتروز زانو، تخریب غضروف می‌تواند یک یا چند بخش مفصل شامل کمپارتمان داخلی، خارجی و کشککی ـ رانی را درگیر کند. در موارد پیشرفته، بیمار ممکن است هنگام راه رفتن، ایستادن طولانی یا بالا رفتن از پله درد قابل‌توجهی داشته باشد.

در آرتروز لگن نیز فرسایش غضروف مفصلی باعث کاهش فضای مفصل بین سر استخوان ران و حفره استابولوم می‌شود. با پیشرفت بیماری، حرکت مفصل محدود شده و درد ممکن است از ناحیه کشاله ران به ران یا حتی زانو انتشار پیدا کند.

چه زمانی آرتروز به تعویض مفصل نیاز پیدا می‌کند؟

در مراحل اولیه و متوسط آرتروز، معمولاً روش‌هایی مانند اصلاح فعالیت‌های روزانه، تمرین‌درمانی، کاهش وزن در صورت اضافه‌وزن و درمان‌های دارویی یا تزریقی برای کنترل علائم بررسی می‌شوند. اما در موارد پیشرفته، ممکن است شرایط زیر وجود داشته باشد:

  • تخریب گسترده غضروف و کاهش شدید فضای مفصلی در تصویربرداری
  • درد قابل‌توجه هنگام حرکت یا حتی در زمان استراحت
  • محدودیت جدی در راه رفتن و انجام فعالیت‌های روزمره
  • تغییر شکل و انحراف محور مفصل
  • پاسخ ناکافی به درمان‌های غیرجراحی

در چنین شرایطی، جراح ارتوپد ممکن است تعویض کامل یا جزئی مفصل را پیشنهاد کند. برای بیمارانی که به دلیل آرتروز پیشرفته زانو یا لگن با چنین محدودیت‌هایی مواجه‌اند، ارزیابی توسط متخصص جراحی مفاصل، مانند دکتر هومن کوکبی، می‌تواند به تعیین مناسب‌ترین روش درمان کمک کند.

 آرتریت روماتوئید و سایر بیماری‌های التهابی مفاصل

آرتریت روماتوئید (Rheumatoid Arthritis) یک بیماری خودایمنی مزمن است که در آن سیستم ایمنی به اشتباه به بافت‌های سالم بدن، به‌ویژه غشای سینوویال مفاصل، حمله می‌کند. این واکنش التهابی باعث ضخیم شدن سینوویوم، تولید بافت التهابی موسوم به پانوس (Pannus) و در صورت کنترل نشدن بیماری، تخریب تدریجی غضروف و استخوان می‌شود.

اگرچه آرتریت روماتوئید می‌تواند مفاصل مختلف بدن را درگیر کند، زانو و لگن نیز از جمله مفاصلی هستند که ممکن است در مراحل پیشرفته بیماری دچار آسیب جدی شوند.

چه زمانی بیمار مبتلا به آرتریت روماتوئید به تعویض مفصل نیاز دارد؟

وجود آرتریت روماتوئید به‌تنهایی به معنای نیاز به آرتروپلاستی نیست. در مراحل اولیه، کنترل التهاب با داروهای تعدیل‌کننده بیماری (DMARDs)، داروهای بیولوژیک و سایر درمان‌های تجویزشده توسط روماتولوژیست اهمیت دارد. اما در صورتی که بیماری با وجود درمان مناسب باعث تخریب غیرقابل‌برگشت مفصل شود، ممکن است جراحی تعویض مفصل مطرح شود. نشانه‌های مهم این وضعیت عبارت‌اند از:

  • درد مداوم و شدید در مفصل درگیر
  • تخریب قابل‌توجه غضروف و استخوان
  • کاهش دامنه حرکتی و خشکی شدید مفصل
  • تغییر شکل مفصل و اختلال در راستای اندام
  • ناتوانی در انجام فعالیت‌های معمول زندگی

علاوه بر آرتریت روماتوئید، برخی بیماری‌های التهابی دیگر مانند آرتریت پسوریاتیک (Psoriatic Arthritis) و اسپوندیلوآرتریت‌ها (Spondyloarthritis) نیز ممکن است در موارد پیشرفته باعث تخریب مفاصل شوند. در این بیماران، پیش از جراحی باید فعالیت بیماری، وضعیت داروهای سرکوب‌کننده سیستم ایمنی و احتمال عفونت به‌دقت ارزیابی شود. هماهنگی میان جراح ارتوپد و روماتولوژیست در برنامه‌ریزی درمان اهمیت دارد.

 نکروز آواسکولار (سیاه شدن سر استخوان ران)

نکروز آواسکولار (Avascular Necrosis یا AVN) که با نام استئونکروز (Osteonecrosis) نیز شناخته می‌شود، بیماری‌ای است که در اثر اختلال خون‌رسانی به بافت استخوانی ایجاد می‌شود. وقتی خون کافی به بخشی از استخوان نرسد، سلول‌های استخوانی به‌تدریج از بین می‌روند و توانایی استخوان برای حفظ ساختار طبیعی خود کاهش پیدا می‌کند.

این بیماری بیشتر در ناحیه سر استخوان ران (Femoral Head) اهمیت دارد؛ زیرا این قسمت نقش اصلی در تشکیل مفصل لگن و تحمل وزن بدن دارد. نکروز آواسکولار ممکن است به دلایل مختلفی ایجاد شود که مهم‌ترین آن‌ها عبارت‌اند از:

  • مصرف طولانی‌مدت یا دوزهای بالای کورتیکواستروئیدها
  • مصرف بیش‌ازحد الکل
  • شکستگی یا دررفتگی مفصل لگن که به عروق خون‌رسان آسیب وارد کند
  • برخی بیماری‌های خونی مانند کم‌خونی داسی‌شکل
  • بعضی بیماری‌های زمینه‌ای و شرایط پزشکی خاص
  • مواردی که علت مشخصی برای آن‌ها شناسایی نمی‌شود (ایدیوپاتیک)

چه زمانی نکروز آواسکولار به تعویض مفصل لگن نیاز دارد؟

در مراحل اولیه بیماری، زمانی که سر استخوان ران هنوز شکل طبیعی خود را حفظ کرده و فروریزش استخوان اتفاق نیفتاده است، ممکن است روش‌های حفظ مفصل مانند کاهش فشار روی استخوان یا دکمپرشن هسته‌ای (Core Decompression) بررسی شوند.

اما با پیشرفت نکروز و ایجاد فروریزش سر استخوان ران، سطح مفصلی دیگر شکل طبیعی خود را حفظ نمی‌کند. این تغییر می‌تواند باعث ایجاد آرتروز ثانویه، درد شدید و محدودیت حرکتی شود. در چنین شرایطی، به‌ویژه زمانی که تخریب مفصل گسترده شده باشد، تعویض کامل مفصل لگن می‌تواند گزینه درمانی مناسب‌تری باشد.

نکروز آواسکولار در مراحل اولیه ممکن است علامت مشخصی نداشته باشد. با پیشرفت بیماری، درد کشاله ران هنگام تحمل وزن ایجاد می‌شود و در مراحل بعدی حتی ممکن است در حالت استراحت نیز ادامه پیدا کند.

تخریب مفصل در اثر شکستگی و آسیب‌های شدید

برخی شکستگی‌ها و آسیب‌های شدید می‌توانند ساختار طبیعی مفصل را به‌گونه‌ای تخریب کنند که بازسازی آن با روش‌های معمول امکان‌پذیر نباشد. در چنین شرایطی، آرتروپلاستی ممکن است برای جایگزینی بخش آسیب‌دیده مفصل و بازگرداندن عملکرد آن مورد استفاده قرار گیرد.

این وضعیت به‌ویژه در مفصل لگن اهمیت دارد؛ زیرا شکستگی‌های خاص سر یا گردن استخوان ران ممکن است خون‌رسانی به سر استخوان را مختل کنند یا باعث آسیب غیرقابل‌برگشت به سطح مفصلی شوند.

مهم‌ترین آسیب‌هایی که ممکن است به تعویض مفصل منجر شوند عبارت‌اند از:

  • شکستگی گردن استخوان ران: در برخی شکستگی‌های جابه‌جا‌شده، به‌خصوص در افراد سالمند، احتمال اختلال خون‌رسانی به سر استخوان ران و عدم جوش‌خوردگی وجود دارد. بسته به سن، وضعیت عمومی و شرایط شکستگی، ممکن است تعویض جزئی یا کامل مفصل لگن پیشنهاد شود.
  • شکستگی‌های پیچیده حفره استابولوم: اگر سطح مفصلی لگن به‌شدت خرد شده باشد یا پس از ترمیم شکستگی دچار آرتروز پس از ضربه شود، ممکن است بیمار در آینده به تعویض مفصل لگن نیاز پیدا کند.
  • آسیب شدید غضروف مفصلی: ضربه‌های شدید می‌توانند غضروف مفصل زانو یا لگن را تخریب کنند و زمینه ایجاد آرتروز پس از سانحه (Post-traumatic Osteoarthritis) را فراهم آورند.
  • شکستگی‌های اطراف مفصل زانو: برخی شکستگی‌های پیچیده انتهای استخوان ران یا ابتدای استخوان درشت‌نی ممکن است سطح مفصلی را به‌شدت آسیب بزنند و در موارد منتخب، به تعویض مفصل اولیه یا ثانویه نیاز داشته باشند.

نکته مهم این است که هر شکستگی یا آسیب مفصلی به معنای ضرورت آرتروپلاستی نیست. در بسیاری از بیماران، با تثبیت شکستگی و حفظ ساختار مفصل می‌توان عملکرد مناسبی به دست آورد. انتخاب بین ترمیم شکستگی، روش‌های حفظ مفصل و تعویض مفصل به نوع آسیب، سن، کیفیت استخوان و وضعیت بیمار بستگی دارد.

درد مزمن و محدودیت حرکتی که به درمان‌های غیرجراحی پاسخ نمی‌دهد

درد مزمن و محدودیت حرکتی از مهم‌ترین دلایلی هستند که ممکن است بیمار را به سمت جراحی تعویض مفصل هدایت کنند. گاهی بیمار با وجود دریافت درمان‌های مختلف همچنان در انجام فعالیت‌های ساده‌ای مانند راه رفتن، نشستن، برخاستن، پوشیدن کفش یا بالا رفتن از پله مشکل دارد.

در چنین شرایطی، اگر علت علائم، تخریب پیشرفته مفصل باشد و روش‌های غیرجراحی نتوانند بهبود کافی ایجاد کنند، آرتروپلاستی می‌تواند به‌عنوان یک گزینه درمانی مطرح شود.

چه نشانه‌هایی نشان می‌دهند درمان‌های غیرجراحی کافی نبوده‌اند؟

  • ادامه درد مفصل با وجود مصرف داروهای تجویزشده و انجام درمان‌های توانبخشی
  • کاهش توانایی راه رفتن و نیاز به استفاده مداوم از عصا یا واکر
  • اختلال خواب به دلیل درد مفصل
  • دشواری در انجام فعالیت‌های روزمره و کاهش استقلال فرد
  • کاهش قابل‌توجه دامنه حرکتی و خشکی مفصل
  • بدتر شدن تدریجی علائم و کاهش کیفیت زندگی

پیش از تصمیم‌گیری برای جراحی، باید مشخص شود که درد واقعاً از مفصل آسیب‌دیده ناشی می‌شود. برای مثال، درد زانو ممکن است به دلیل مشکلات ستون فقرات کمری، بیماری‌های عصبی یا اختلالات سایر ساختارهای اطراف زانو ایجاد شده باشد. به همین دلیل، معاینه دقیق و تطبیق علائم با یافته‌های تصویربرداری ضروری است.

 چه زمانی باید برای تعویض مفصل اقدام کرد؟

زمان مناسب برای جراحی تعویض مفصل زمانی است که آسیب ساختاری مفصل با درد، محدودیت حرکتی یا کاهش کیفیت زندگی همراه شده باشد و درمان‌های غیرجراحی نتوانند بهبود قابل‌قبولی ایجاد کنند. نکته مهم این است که تصمیم برای آرتروپلاستی صرفاً بر اساس شدت آرتروز در عکس رادیوگرافی یا سن بیمار گرفته نمی‌شود. ممکن است دو بیمار با میزان مشابهی از تخریب مفصل، شرایط عملکردی و نیاز درمانی متفاوتی داشته باشند.

برای تعیین زمان مناسب جراحی، پزشک موارد زیر را بررسی می‌کند:

  • شدت و مدت درد مفصل
  • میزان محدودیت حرکتی و اختلال در راه رفتن
  • تأثیر بیماری بر فعالیت‌های روزمره و کیفیت زندگی
  • میزان تخریب غضروف و استخوان در تصویربرداری
  • وجود تغییر شکل یا انحراف محور مفصل
  • پاسخ بیمار به درمان‌های دارویی، فیزیوتراپی و سایر روش‌های غیرجراحی
  • وضعیت سلامت عمومی و بیماری‌های زمینه‌ای

علائم نیاز به تعویض مفصل زانو چیست؟

آرتروز پیشرفته زانو می‌تواند به‌تدریج باعث تخریب غضروف، کاهش فضای مفصلی و تغییر شکل استخوان‌های اطراف زانو شود. در مراحل ابتدایی، بیمار ممکن است فقط هنگام فعالیت درد داشته باشد؛ اما با پیشرفت بیماری، درد و محدودیت حرکتی می‌توانند حتی در فعالیت‌های ساده روزانه نیز اختلال ایجاد کنند.

مهم‌ترین علائمی که می‌توانند نشان‌دهنده نیاز به بررسی جراحی تعویض مفصل زانو باشند عبارت‌اند از:

۱. درد شدید و مداوم زانو

دردی که هنگام راه رفتن، ایستادن، بالا رفتن از پله یا برخاستن از صندلی ایجاد می‌شود و به‌تدریج شدت پیدا می‌کند، می‌تواند از نشانه‌های آرتروز پیشرفته باشد. در برخی بیماران، درد حتی در زمان استراحت یا هنگام خواب نیز ادامه پیدا می‌کند.

۲. خشکی و کاهش دامنه حرکتی زانو

بیمار ممکن است نتواند زانوی خود را به‌طور کامل خم یا صاف کند. این محدودیت می‌تواند نشستن، برخاستن، پوشیدن لباس و انجام فعالیت‌های روزمره را دشوار کند.

۳. تورم مکرر و التهاب مفصل

در برخی بیماران، تجمع مایع مفصلی و التهاب ناشی از آرتروز باعث تورم مکرر زانو می‌شود. البته تورم زانو به‌تنهایی نشانه نیاز به تعویض مفصل نیست و باید علت آن مشخص شود.

۴. تغییر شکل و انحراف محور زانو

در مراحل پیشرفته آرتروز، تخریب نامتقارن غضروف می‌تواند باعث تغییر راستای اندام شود. انحراف زانو به شکل پرانتزی (Varus) یا ضربدری (Valgus) از تغییرات احتمالی این بیماری است.

۵. کاهش توانایی راه رفتن و انجام فعالیت‌های روزمره

اگر بیمار به دلیل درد زانو نتواند مسافت‌های معمول را راه برود، برای بالا رفتن از پله مشکل داشته باشد یا به‌طور مداوم به عصا و واکر نیاز پیدا کند، باید وضعیت مفصل از نظر نیاز به جراحی بررسی شود.

۶. عدم پاسخ به درمان‌های غیرجراحی

اگر داروهای تجویزشده، فیزیوتراپی، اصلاح فعالیت‌های روزانه، کاهش وزن و سایر روش‌های درمانی نتوانند درد و محدودیت حرکتی را به میزان قابل‌قبولی کنترل کنند، ممکن است تعویض مفصل زانو مطرح شود.

وجود یک یا چند مورد از این علائم به‌تنهایی به معنای ضرورت تعویض مفصل نیست. برای تصمیم‌گیری، جراح باید یافته‌های معاینه بالینی را با تصاویر رادیوگرافی، به‌ویژه رادیوگرافی ایستاده و تحمل وزن، تطبیق دهد.

علائم نیاز به تعویض مفصل لگن چیست؟

تخریب مفصل لگن معمولاً با درد در ناحیه کشاله ران، محدودیت حرکتی و دشواری در تحمل وزن همراه است. در مراحل اولیه، درد ممکن است فقط هنگام راه رفتن طولانی یا فعالیت بدنی ایجاد شود؛ اما با پیشرفت بیماری، حتی فعالیت‌های معمولی مانند پوشیدن جوراب و کفش یا برخاستن از صندلی نیز می‌توانند دردناک شوند.

علائم مهمی که می‌توانند نشان‌دهنده نیاز به بررسی جراحی تعویض مفصل لگن باشند عبارت‌اند از:

۱. درد مداوم در کشاله ران و اطراف لگن

درد ناشی از تخریب مفصل لگن معمولاً در ناحیه کشاله ران احساس می‌شود، اما ممکن است به قسمت خارجی لگن، باسن یا ران نیز انتشار پیدا کند. گاهی بیمار درد را در زانو احساس می‌کند، درحالی‌که منشأ اصلی آن مفصل لگن است.

۲. درد هنگام تحمل وزن و راه رفتن

در بیماران مبتلا به آرتروز پیشرفته لگن، راه رفتن، ایستادن طولانی و بالا رفتن از پله می‌تواند باعث تشدید درد شود. با پیشرفت بیماری، ممکن است درد حتی در حالت استراحت نیز وجود داشته باشد.

۳. محدودیت حرکات مفصل لگن

کاهش دامنه حرکتی به‌ویژه در چرخش داخلی و خم کردن لگن از یافته‌های شایع در آرتروز این مفصل است. بیمار ممکن است هنگام پوشیدن کفش، نشستن یا ورود و خروج از خودرو با مشکل مواجه شود.

۴. لنگیدن هنگام راه رفتن

درد و ضعف عملکردی عضلات اطراف لگن می‌تواند باعث تغییر الگوی راه رفتن و ایجاد لنگش شود. برخی بیماران برای کاهش فشار واردشده به مفصل آسیب‌دیده، وزن بدن را به سمت پای سالم منتقل می‌کنند.

۵. کوتاه شدن ظاهری اندام یا تغییر راستای لگن

در موارد پیشرفته تخریب مفصل، تغییر شکل سر استخوان ران، فروریزش استخوان یا کاهش فضای مفصلی ممکن است باعث ایجاد اختلاف طول اندام‌ها شود.

۶. اختلال خواب و کاهش کیفیت زندگی

دردی که در طول شب ادامه پیدا می‌کند یا باعث بیدار شدن مکرر بیمار می‌شود، می‌تواند نشانه‌ای از پیشرفت بیماری باشد. همچنین محدودیت حرکتی ممکن است استقلال بیمار را در انجام فعالیت‌های روزمره کاهش دهد.

اگر این علائم با شواهد تخریب پیشرفته مفصل در تصویربرداری همراه باشند و درمان‌های غیرجراحی نتیجه کافی نداشته باشند، جراحی تعویض مفصل لگن می‌تواند به‌عنوان گزینه درمانی بررسی شود.

 آیا آرتروز شدید همیشه به جراحی تعویض مفصل نیاز دارد؟

خیر. حتی اگر در تصاویر رادیوگرافی، آرتروز شدید یا کاهش قابل‌توجه فضای مفصلی مشاهده شود، این موضوع به‌تنهایی به معنای ضرورت انجام جراحی تعویض مفصل نیست. تصمیم برای آرتروپلاستی باید بر اساس مجموعه‌ای از یافته‌های بالینی و تصویربرداری گرفته شود.

برای مثال، ممکن است فردی با وجود تغییرات شدید رادیوگرافیک، درد قابل‌توجهی نداشته باشد و بتواند فعالیت‌های روزمره خود را بدون محدودیت جدی انجام دهد. در مقابل، بیماری دیگر ممکن است با تغییرات تصویربرداری مشابه، درد شدید و ناتوانی عملکردی داشته باشد.

چه زمانی می‌توان آرتروز شدید را بدون جراحی مدیریت کرد؟

اگر بیمار با وجود تخریب مفصل، هنوز عملکرد قابل‌قبولی داشته باشد و درد او با درمان‌های محافظه‌کارانه کنترل شود، ممکن است بتوان جراحی را به تعویق انداخت.

روش‌های غیرجراحی مورد استفاده برای کنترل علائم آرتروز عبارت‌اند از:

  • تمرین‌درمانی و فیزیوتراپی برای حفظ قدرت عضلات و دامنه حرکتی
  • کاهش وزن در افراد دارای اضافه‌وزن یا چاقی
  • اصلاح فعالیت‌های روزانه و کاهش فشار غیرضروری بر مفصل
  • استفاده از داروهای ضدالتهاب یا مسکن با تجویز پزشک
  • استفاده از وسایل کمکی مانند عصا در بیماران منتخب
  • درمان‌های تزریقی مانند کورتیکواستروئید یا سایر روش‌های تزریقی متناسب با شرایط بیمار

در مورد تزریق‌هایی مانند PRP یا هیالورونیک اسید، باید توجه داشت که میزان اثربخشی و توصیه به استفاده از آن‌ها در آرتروز زانو و لگن یکسان نیست و هیچ‌کدام جایگزین قطعی مفصل تخریب‌شده محسوب نمی‌شوند.

چه زمانی جراحی به گزینه مناسب‌تری تبدیل می‌شود؟

زمانی که درد و محدودیت حرکتی به‌طور جدی کیفیت زندگی را کاهش دهند و روش‌های غیرجراحی نتوانند علائم را کنترل کنند، ادامه درمان محافظه‌کارانه ممکن است پاسخ‌گوی نیاز بیمار نباشد. برای تصمیم‌گیری در این شرایط، موارد زیر اهمیت دارند:

وضعیت بیمار رویکرد درمانی احتمالی
آرتروز شدید بدون درد یا محدودیت قابل‌توجه پیگیری و مدیریت غیرجراحی
درد قابل‌کنترل با درمان‌های محافظه‌کارانه ادامه درمان و ارزیابی دوره‌ای
درد مداوم و محدودیت حرکتی با وجود درمان مناسب بررسی امکان تعویض مفصل
تخریب پیشرفته مفصل همراه با اختلال جدی عملکردی ارزیابی تخصصی برای آرتروپلاستی

بهترین سن برای جراحی تعویض مفصل چقدر است؟

برای جراحی تعویض مفصل زانو یا لگن، سن مشخص و ثابتی وجود ندارد. اگرچه این جراحی‌ها در افراد میانسال و سالمند بیشتر انجام می‌شوند، اما در برخی شرایط ممکن است افراد جوان‌تر نیز به آرتروپلاستی نیاز پیدا کنند.

برای مثال، فردی ۴۵ ساله که به دلیل نکروز آواسکولار دچار تخریب شدید سر استخوان ران شده است، ممکن است به تعویض مفصل لگن نیاز داشته باشد. از طرف دیگر، ممکن است فردی ۷۵ ساله با آرتروز زانو همچنان بتواند بدون جراحی فعالیت‌های روزمره خود را انجام دهد. سن تقویمی تنها یکی از عوامل مؤثر در ارزیابی بیمار است. عوامل دیگری نیز باید بررسی شوند:

  • میزان تخریب غضروف و استخوان
  • شدت درد و محدودیت حرکتی
  • سلامت عمومی و بیماری‌های زمینه‌ای
  • کیفیت استخوان و وضعیت عضلات اطراف مفصل
  • میزان فعالیت بدنی و انتظارات بیمار از جراحی
  • احتمال نیاز به جراحی مجدد در آینده

تعویض مفصل در افراد جوان‌تر

یکی از نگرانی‌های مهم در بیماران جوان، طول عمر پروتز و احتمال نیاز به جراحی مجدد در سال‌های آینده است. از آنجا که افراد جوان‌تر معمولاً مدت بیشتری از مفصل مصنوعی استفاده می‌کنند و ممکن است فعالیت بدنی بیشتری داشته باشند، احتمال فرسودگی یا شل شدن پروتز در طول زمان باید در تصمیم‌گیری مورد توجه قرار گیرد.

بااین‌حال، جوان بودن به‌تنهایی دلیل رد جراحی نیست. اگر تخریب مفصل شدید باشد، درد قابل‌توجه ایجاد کند و درمان‌های دیگر مؤثر نباشند، تعویض مفصل می‌تواند حتی در سنین پایین‌تر نیز انتخاب مناسبی باشد.

تعویض مفصل در افراد سالمند

در افراد سالمند نیز تصمیم‌گیری باید بر اساس سلامت عمومی، توانایی تحمل جراحی، وضعیت قلبی و ریوی، عملکرد کلیه، وضعیت تغذیه و میزان استقلال حرکتی انجام شود. وجود بیماری‌های زمینه‌ای لزوماً مانع انجام آرتروپلاستی نیست، اما ممکن است به ارزیابی‌های بیشتر و برنامه‌ریزی دقیق‌تر قبل از جراحی نیاز باشد.

 افراد مبتلا به آرتروز صرفاً به دلیل سن، جنسیت، اضافه‌وزن یا ابتلا به بیماری‌های زمینه‌ای از ارجاع برای بررسی جراحی تعویض مفصل محروم نیستند. البته این عوامل می‌توانند بر میزان خطرات جراحی تأثیر بگذارند و باید به‌صورت فردی ارزیابی شوند.

آیا می‌توان جراحی تعویض مفصل را به تعویق انداخت؟

در بسیاری از بیماران، اگر وضعیت مفصل و شدت علائم اجازه دهد، می‌توان جراحی تعویض مفصل را با استفاده از روش‌های غیرجراحی به تعویق انداخت. بااین‌حال، به تعویق انداختن جراحی در همه شرایط تصمیم مناسبی نیست و باید با توجه به روند بیماری و میزان آسیب مفصل انجام شود.

برای مثال، در بیمار مبتلا به آرتروز زانو که درد او با فیزیوتراپی، کاهش وزن و درمان دارویی کنترل شده است، ممکن است نیازی به انجام فوری تعویض مفصل نباشد. اما در بیماری که به دلیل تخریب پیشرفته مفصل لگن دچار درد شدید، اختلال خواب و ناتوانی در راه رفتن شده است، ادامه درمان‌های غیرجراحی ممکن است نتیجه مطلوبی نداشته باشد.

عوامل زیر می‌توانند به تعویق انداختن جراحی کمک کنند:

  • کاهش وزن: در افراد دارای اضافه‌وزن، کاهش وزن می‌تواند فشار مکانیکی واردشده به مفاصل تحمل‌کننده وزن، به‌ویژه زانو، را کاهش دهد.
  • فیزیوتراپی و تمرین‌درمانی: تقویت عضلات اطراف زانو و لگن و حفظ دامنه حرکتی می‌تواند به بهبود عملکرد مفصل کمک کند.
  • اصلاح فعالیت‌های روزمره: کاهش فعالیت‌های پرفشار، پرهیز از حرکات تشدیدکننده درد و انتخاب فعالیت‌های کم‌فشار مانند شنا یا دوچرخه ثابت در صورت تحمل، می‌تواند به کنترل علائم کمک کند.
  • درمان دارویی: داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی و سایر مسکن‌ها با توجه به شرایط بیمار و نظر پزشک می‌توانند درد را کاهش دهند.
  • تزریقات مفصلی: در برخی بیماران، تزریق کورتیکواستروئید یا سایر روش‌های تزریقی ممکن است برای کنترل موقت علائم مورد استفاده قرار گیرد.

البته این روش‌ها قادر نیستند غضروف کاملاً تخریب‌شده را به حالت طبیعی بازگردانند یا تغییر شکل شدید استخوانی را اصلاح کنند. هدف آن‌ها کنترل علائم و حفظ عملکرد بیمار است.

آیا تأخیر طولانی در تعویض مفصل خطرناک است؟

در برخی بیماران، به تعویق انداختن جراحی ممکن است باعث تشدید محدودیت حرکتی، ضعف عضلات، تغییر الگوی راه رفتن و کاهش توانایی انجام فعالیت‌های روزمره شود. همچنین در مواردی که تغییر شکل مفصل به‌تدریج پیشرفت می‌کند، ممکن است اصلاح ساختار مفصل در جراحی پیچیده‌تر شود.

بااین‌حال، نمی‌توان گفت هرگونه تأخیر در جراحی به مفصل آسیب بیشتری وارد می‌کند یا نتیجه عمل را حتماً ضعیف‌تر خواهد کرد. این موضوع به نوع بیماری، سرعت پیشرفت تخریب و وضعیت آناتومیک مفصل بستگی دارد.

چه زمانی نباید جراحی را بدون ارزیابی مجدد به تعویق انداخت؟

  • درد شدید و مداومی که با درمان‌های معمول کنترل نمی‌شود.
  • کاهش پیشرونده توانایی راه رفتن و انجام فعالیت‌های روزمره.
  • تغییر شکل قابل‌توجه مفصل یا تشدید انحراف اندام.
  • تخریب پیش‌رونده مفصل همراه با کاهش عملکرد.
  • بروز درد و ناتوانی شدید در اثر نکروز آواسکولار و فروریزش استخوان.

در نهایت، بهترین زمان جراحی زمانی تعیین می‌شود که مزایای احتمالی تعویض مفصل نسبت به ادامه درمان غیرجراحی بیشتر باشد و بیمار نیز از نظر جسمی و روانی آمادگی انجام جراحی و توانبخشی پس از آن را داشته باشد.

انواع آرتروپلاستی؛ تعویض مفصل زانو و لگن چه تفاوتی دارند؟

آرتروپلاستی زانو و لگن از رایج‌ترین جراحی‌های جایگزینی مفصل هستند، اما از نظر ساختار آناتومیک، نوع پروتز و نحوه انجام جراحی تفاوت‌هایی دارند. در تعویض مفصل زانو، سطوح مفصلی استخوان ران و درشت‌نی و در صورت نیاز سطح زیرین کشکک اصلاح و جایگزین می‌شوند؛ درحالی‌که در تعویض مفصل لگن، سر استخوان ران و گاهی حفره استابولوم درگیر جراحی هستند.

انتخاب نوع آرتروپلاستی به محل و وسعت تخریب مفصل، سلامت استخوان و رباط‌ها، سن و شرایط عملکردی بیمار بستگی دارد. جراحی ممکن است به‌صورت تعویض کامل یا جزئی انجام شود و در برخی بیماران نیز امکان تعویض همزمان هر دو مفصل زانو وجود دارد.

 آرتروپلاستی زانو (تعویض مفصل زانو)

آرتروپلاستی زانو (Knee Arthroplasty) نوعی جراحی برای جایگزینی سطوح مفصلی آسیب‌دیده زانو با اجزای مصنوعی است. این روش معمولاً برای بیمارانی مطرح می‌شود که به دلیل آرتروز پیشرفته یا سایر آسیب‌های تخریب‌کننده مفصل، دچار درد و محدودیت حرکتی قابل‌توجه شده‌اند.

مفصل زانو از سه بخش اصلی تشکیل شده است:

  • کمپارتمان داخلی (Medial Compartment): بخش داخلی مفصل بین استخوان ران و درشت‌نی.
  • کمپارتمان خارجی (Lateral Compartment): بخش خارجی مفصل بین استخوان ران و درشت‌نی.
  • کمپارتمان کشککی ـ رانی (Patellofemoral Compartment): محل تماس کشکک با شیار انتهایی استخوان ران.

میزان درگیری این بخش‌ها در تعیین نوع جراحی اهمیت دارد. اگر تخریب غضروف فقط به یک قسمت محدود باشد و سایر بخش‌های مفصل و ساختارهای نگهدارنده وضعیت مناسبی داشته باشند، ممکن است تعویض جزئی زانو امکان‌پذیر باشد. در صورت تخریب گسترده‌تر، تعویض کامل مفصل معمولاً بررسی می‌شود.

۱. تعویض کامل مفصل زانو (Total Knee Arthroplasty)

در تعویض کامل مفصل زانو، سطوح آسیب‌دیده انتهای استخوان ران و ابتدای استخوان درشت‌نی برداشته و با اجزای پروتز جایگزین می‌شوند. در برخی بیماران، سطح مفصلی زیر کشکک نیز بر اساس وضعیت غضروف و تشخیص جراح بازسازی می‌شود.

این روش معمولاً برای بیمارانی مناسب است که آرتروز چند بخش زانو را درگیر کرده یا تخریب مفصل به‌اندازه‌ای گسترده است که تعویض جزئی نمی‌تواند نتیجه مطلوبی ایجاد کند.

در این جراحی، اجزای اصلی پروتز شامل قطعه فمورال، قطعه تیبیال و یک لایه پلی‌اتیلنی برای ایجاد سطح لغزشی بین آن‌ها هستند. هدف از جایگذاری این اجزا، ایجاد سطح مفصلی مناسب و بازگرداندن راستا و عملکرد زانو است.

۲. تعویض جزئی مفصل زانو (Partial Knee Arthroplasty)

در تعویض جزئی مفصل زانو که با نام آرتروپلاستی تک‌کمپارتمانی (Unicompartmental Knee Arthroplasty) نیز شناخته می‌شود، فقط بخشی از مفصل که دچار تخریب شده است با پروتز جایگزین می‌شود و قسمت‌های سالم زانو حفظ می‌شوند.

برای مثال، اگر آرتروز فقط کمپارتمان داخلی زانو را درگیر کرده باشد و کمپارتمان خارجی و کشککی ـ رانی وضعیت مناسبی داشته باشند، ممکن است تعویض جزئی بخش داخلی امکان‌پذیر باشد. شرایطی که می‌توانند بیمار را به گزینه مناسبی برای تعویض جزئی تبدیل کنند عبارت‌اند از:

  • محدود بودن تخریب غضروف به یک کمپارتمان زانو
  • سالم بودن نسبی سایر بخش‌های مفصل
  • عملکرد مناسب رباط‌های اصلی زانو، به‌ویژه رباط صلیبی قدامی در بسیاری از طرح‌های رایج
  • نبود بدشکلی شدید و اصلاح‌ناپذیر مفصل
  • تطابق علائم بیمار با محل تخریب مفصل

تعویض جزئی زانو معمولاً با حفظ بافت بیشتری از استخوان، غضروف و رباط‌های سالم همراه است و در بیماران منتخب می‌تواند امکان بازیابی سریع‌تر عملکرد را نسبت به تعویض کامل فراهم کند. بااین‌حال، این روش برای همه بیماران مناسب نیست و انتخاب نادرست آن می‌تواند احتمال باقی ماندن درد یا نیاز به جراحی مجدد را افزایش دهد.

۳. تعویض همزمان دو مفصل زانو (Bilateral Total Knee Arthroplasty)

در بیمارانی که هر دو زانو دچار آرتروز پیشرفته و علائم شدید هستند، ممکن است تعویض هر دو مفصل زانو در یک جلسه جراحی انجام شود. به این روش تعویض همزمان دوطرفه مفصل زانو (Simultaneous Bilateral Total Knee Arthroplasty) گفته می‌شود.

در این روش، هر دو زانو طی یک نوبت بیهوشی و جراحی تحت درمان قرار می‌گیرند. البته تعویض دوطرفه زانو همیشه به‌صورت همزمان انجام نمی‌شود و در برخی بیماران، جراحی هر زانو در دو نوبت جداگانه و با فاصله زمانی مشخص صورت می‌گیرد. انتخاب بین این دو روش به عوامل مختلفی بستگی دارد:

  • وضعیت قلبی و ریوی و سلامت عمومی بیمار
  • سن و توانایی جسمی برای تحمل جراحی طولانی‌تر
  • میزان کم‌خونی یا خطر خونریزی
  • شدت آرتروز و محدودیت حرکتی هر دو زانو
  • توانایی بیمار برای شرکت در برنامه توانبخشی پس از جراحی

در جراحی همزمان دوطرفه، بیمار تنها یک بار تحت بیهوشی و بستری قرار می‌گیرد؛ اما فشار فیزیولوژیک جراحی و نیازهای توانبخشی اولیه می‌تواند بیشتر باشد. به همین دلیل، این روش برای همه بیماران مناسب نیست و باید با ارزیابی دقیق خطرات و منافع انتخاب شود.

برای آشنایی با شرایط جراحی، روش‌های درمان و خدمات تخصصی، می‌توانید صفحه تعویض مفصل زانو  را مطالعه کنید.

 آرتروپلاستی لگن (تعویض مفصل لگن)

آرتروپلاستی لگن (Hip Arthroplasty) جراحی‌ای است که برای جایگزینی بخش‌های آسیب‌دیده مفصل ران با اجزای مصنوعی انجام می‌شود. مفصل لگن از نوع گوی و کاسه‌ای (Ball and Socket) است؛ سر استخوان ران نقش گوی و حفره استابولوم در استخوان لگن نقش کاسه را دارد.

در اثر آرتروز، نکروز آواسکولار، شکستگی‌های خاص یا سایر بیماری‌های تخریب‌کننده، غضروف پوشاننده این سطوح ممکن است آسیب ببیند. بسته به میزان تخریب، جراح می‌تواند فقط سر استخوان ران یا هر دو بخش مفصل را جایگزین کند.

۱. تعویض کامل مفصل لگن (Total Hip Arthroplasty)

تعویض کامل مفصل لگن رایج‌ترین نوع آرتروپلاستی لگن است. در این جراحی، سر استخوان ران برداشته می‌شود و حفره استابولوم نیز برای قرارگیری قطعه مصنوعی آماده خواهد شد. اجزای اصلی پروتز شامل موارد زیر هستند:

  • کاپ استابولار (Acetabular Cup): در حفره مفصلی لگن قرار می‌گیرد و سطح کاسه‌ای مفصل را جایگزین می‌کند.
  • لاینر (Liner): سطح داخلی کاپ را تشکیل می‌دهد و امکان حرکت مناسب سر مصنوعی را فراهم می‌کند.
  • سر فمورال (Femoral Head): جایگزین سر طبیعی استخوان ران می‌شود.
  • ساقه فمورال (Femoral Stem): در کانال داخلی استخوان ران قرار می‌گیرد و سر مصنوعی را پشتیبانی می‌کند.

این روش معمولاً برای بیمارانی استفاده می‌شود که هر دو سطح مفصل لگن، یعنی سر استخوان ران و حفره استابولوم، دچار تخریب قابل‌توجه شده‌اند. آرتروز پیشرفته لگن و نکروز آواسکولار همراه با فروریزش سر استخوان ران از دلایل رایج انجام این جراحی هستند.

۲. تعویض جزئی مفصل لگن (Hemiarthroplasty)

در تعویض جزئی مفصل لگن یا همی‌آرتروپلاستی، فقط سر و گردن استخوان ران با یک پروتز مصنوعی جایگزین می‌شوند و حفره استابولوم طبیعی حفظ می‌شود. این روش بیشتر در برخی شکستگی‌های جابه‌جا‌شده گردن استخوان ران، به‌ویژه در بیماران سالمند، کاربرد دارد؛ زمانی که حفره استابولوم سالم است و تعویض آن ضرورت ندارد.

دو نوع اصلی همی‌آرتروپلاستی عبارت‌اند از:

  • تک‌قطبی (Unipolar): سر مصنوعی مستقیماً روی حفره طبیعی استابولوم حرکت می‌کند.
  • دوقطبی (Bipolar): سر مصنوعی دارای یک سازوکار حرکتی داخلی است که امکان حرکت بین اجزای پروتز را نیز فراهم می‌کند.

انتخاب این روش به سن، سطح فعالیت، کیفیت استخوان، وضعیت حفره استابولوم و شرایط عمومی بیمار بستگی دارد. در افرادی که از قبل دچار آرتروز قابل‌توجه لگن هستند یا حفره استابولوم نیز آسیب دیده است، ممکن است تعویض کامل مفصل انتخاب مناسب‌تری باشد.

۳. تعویض سطح مفصل لگن (Hip Resurfacing)

تعویض سطح مفصل لگن روشی متفاوت از تعویض کامل است که در آن سر استخوان ران به‌طور کامل برداشته نمی‌شود. به‌جای آن، سطح آسیب‌دیده سر استخوان تراش داده شده و با یک پوشش فلزی مخصوص جایگزین می‌شود. سطح حفره استابولوم نیز با قطعه مصنوعی متناسب پوشانده می‌شود.

تفاوت اصلی این روش با تعویض کامل لگن، حفظ بخش بیشتری از استخوان طبیعی سر و گردن استخوان ران است. در تعویض کامل، سر استخوان ران برداشته می‌شود و ساقه پروتز در کانال استخوان ران قرار می‌گیرد؛ اما در تعویض سطحی، سر استخوان حفظ می‌شود و تنها سطح آن با قطعه فلزی پوشانده خواهد شد.

این روش برای همه بیماران مناسب نیست و معمولاً فقط در افراد منتخب با استخوان باکیفیت و شرایط آناتومیک مناسب بررسی می‌شود. از آنجا که بسیاری از سیستم‌های تعویض سطحی از سطوح فلز روی فلز استفاده می‌کنند، احتمال آزاد شدن ذرات فلزی و بروز واکنش بافتی از محدودیت‌های مهم آن‌هاست. بنابراین، انتخاب بیمار و پیگیری پس از عمل اهمیت ویژه‌ای دارد.

در حال حاضر، تعویض سطحی لگن کاربرد محدودتری نسبت به تعویض کامل دارد و صرفاً جوان بودن بیمار دلیل کافی برای انتخاب آن نیست. برای آشنایی بیشتر با انواع جراحی و خدمات تخصصی، صفحه تعویض مفصل لگن را مطالعه کنید.

 جراحی آرتروپلاستی چگونه انجام می‌شود؟

جراحی آرتروپلاستی زانو و لگن پس از ارزیابی وضعیت عمومی بیمار و برنامه‌ریزی برای انتخاب پروتز مناسب انجام می‌شود. اگرچه جزئیات جراحی در این دو مفصل متفاوت است، مراحل کلی شامل ارزیابی پیش از عمل، آماده‌سازی بیمار، انتخاب روش بیهوشی، دسترسی به مفصل، اصلاح سطوح آسیب‌دیده و جایگذاری اجزای مصنوعی است. مدت و پیچیدگی جراحی به نوع آرتروپلاستی، شدت تخریب مفصل، وضعیت استخوان و وجود مشکلات همراه بستگی دارد.

معاینات و آزمایش‌های لازم قبل از جراحی

پیش از انجام تعویض مفصل، بیمار باید از نظر آمادگی جسمی برای بیهوشی و جراحی ارزیابی شود. هدف از این بررسی‌ها شناسایی بیماری‌های زمینه‌ای، عوامل افزایش‌دهنده خطر عوارض و مشکلاتی است که ممکن است روند جراحی یا بهبودی را تحت تأثیر قرار دهند.

۱. بررسی سوابق پزشکی و داروهای مصرفی

پزشک درباره سابقه بیماری‌های قبلی، جراحی‌های انجام‌شده، حساسیت‌های دارویی و داروهای مصرفی سؤال می‌کند. موارد زیر اهمیت ویژه‌ای دارند:

  • بیماری‌های قلبی و عروقی مانند فشارخون بالا و نارسایی قلبی
  • دیابت و میزان کنترل قند خون
  • بیماری‌های کلیوی و کبدی
  • اختلالات انعقادی و سابقه لخته شدن خون
  • بیماری‌های تنفسی و مشکلات ریوی
  • سابقه عفونت مفصلی یا عفونت‌های اخیر
  • مصرف داروهای ضدانعقاد، کورتیکواستروئیدها و داروهای سرکوب‌کننده سیستم ایمنی

مصرف داروهایی مانند وارفارین، آپیکسابان یا داروهای ضدپلاکت ممکن است نیازمند برنامه‌ریزی اختصاصی پیش از عمل باشد. بیمار نباید هیچ دارویی را بدون هماهنگی با جراح یا متخصص بیهوشی قطع کند.

۲. معاینه بالینی و ارزیابی عملکرد مفصل

در این مرحله، جراح وضعیت مفصل آسیب‌دیده را بررسی می‌کند. معاینات ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • بررسی دامنه حرکتی زانو یا لگن
  • ارزیابی پایداری رباط‌ها و ساختارهای اطراف مفصل
  • بررسی راستای اندام و وجود بدشکلی
  • ارزیابی قدرت عضلات اطراف مفصل
  • بررسی وضعیت پوست و بافت‌های نرم ناحیه جراحی
  • بررسی نحوه راه رفتن و میزان محدودیت عملکردی

در تعویض مفصل زانو، بررسی وضعیت رباط‌های صلیبی و جانبی اهمیت دارد؛ زیرا پایداری پروتز به تعادل مناسب بافت‌های نرم اطراف مفصل وابسته است. در تعویض مفصل لگن نیز طول اندام‌ها، وضعیت عضلات اطراف لگن و پایداری مفصل بررسی می‌شود.

۳. آزمایش‌های خون و بررسی‌های تکمیلی

بسته به شرایط بیمار، آزمایش‌های زیر ممکن است درخواست شوند:

آزمایش یا بررسی هدف
شمارش کامل سلول‌های خون (CBC) بررسی کم‌خونی و تعداد سلول‌های خونی
قند خون و HbA1c ارزیابی کنترل دیابت
اوره و کراتینین بررسی عملکرد کلیه
آزمایش‌های انعقادی مانند PT و INR ارزیابی وضعیت انعقاد در بیماران منتخب
آزمایش ادرار بررسی عفونت ادراری در صورت وجود اندیکاسیون
نوار قلب (ECG) بررسی وضعیت الکتریکی قلب در صورت نیاز

در برخی بیماران، با توجه به سن و بیماری‌های زمینه‌ای، ممکن است ارزیابی قلب و ریه یا مشاوره تخصصی با متخصص داخلی، قلب یا بیهوشی نیز لازم باشد.

۴. ارزیابی وضعیت تغذیه و عوامل خطر

کم‌خونی، سوءتغذیه، چاقی، مصرف دخانیات و کنترل نامناسب دیابت می‌توانند بر روند ترمیم زخم و احتمال بروز عوارض تأثیر بگذارند. به همین دلیل، پیش از جراحی ممکن است اصلاح این عوامل توصیه شود.

 تصویربرداری و بررسی وضعیت مفصل با رادیوگرافی و MRI در صورت نیاز

تصویربرداری یکی از بخش‌های مهم برنامه‌ریزی برای آرتروپلاستی است. جراح با بررسی تصاویر، میزان تخریب مفصل، وضعیت استخوان‌ها، راستای اندام و محل قرارگیری مناسب اجزای پروتز را ارزیابی می‌کند.

۱. رادیوگرافی ساده (X-ray)

رادیوگرافی معمولاً مهم‌ترین روش تصویربرداری اولیه برای ارزیابی آرتروز پیشرفته و برنامه‌ریزی تعویض مفصل است. در تعویض مفصل زانو، معمولاً تصاویر ایستاده و تحمل وزن درخواست می‌شوند تا میزان کاهش فضای مفصلی و راستای اندام مشخص شود. تصاویر نیمرخ و نمای کشککی نیز می‌توانند اطلاعات بیشتری درباره بخش‌های مختلف مفصل فراهم کنند.

در تعویض مفصل لگن نیز رادیوگرافی لگن و نمای اختصاصی مفصل ران به بررسی موارد زیر کمک می‌کند:

  • میزان کاهش فضای مفصلی
  • تغییر شکل سر استخوان ران
  • وضعیت حفره استابولوم
  • وجود ضایعات استخوانی یا شکستگی
  • اختلاف طول اندام‌ها
  • کیفیت و ساختار استخوان برای تثبیت پروتز

۲. تصویربرداری با MRI

MRI به دلیل توانایی نمایش بافت‌های نرم و ساختارهای داخل استخوان، در موارد منتخب مورد استفاده قرار می‌گیرد. برخلاف رادیوگرافی، این روش می‌تواند اطلاعات دقیقی درباره غضروف، منیسک‌ها، رباط‌ها، مغز استخوان و سایر بافت‌های اطراف مفصل ارائه دهد.

MRI در همه بیماران کاندید تعویض مفصل ضروری نیست؛ اما در شرایط زیر ممکن است درخواست شود:

  • وجود اختلاف میان شدت علائم بیمار و یافته‌های رادیوگرافی
  • شک به نکروز آواسکولار در مراحل اولیه
  • بررسی ضایعات استخوانی یا مغز استخوان
  • ارزیابی آسیب‌های همراه منیسک و رباط‌ها در موارد منتخب
  • بررسی بیماری‌های دیگری که ممکن است علت درد باشند

۳. سی‌تی‌اسکن (CT Scan)

سی‌تی‌اسکن در برخی بیماران برای بررسی دقیق‌تر ساختار استخوانی، بدشکلی‌های پیچیده، شکستگی‌های قدیمی یا برنامه‌ریزی اختصاصی پروتز کاربرد دارد. همچنین در برخی سیستم‌های ناوبری و جراحی رباتیک، اطلاعات سی‌تی‌اسکن برای ساخت مدل سه‌بعدی مفصل استفاده می‌شود. نکته مهم این است که انتخاب روش تصویربرداری باید بر اساس نیاز بالینی انجام شود؛ انجام MRI یا CT برای تمام بیماران پیش از تعویض مفصل ضرورت ندارد.

 انتخاب نوع پروتز متناسب با شرایط بیمار

انتخاب پروتز یکی از تصمیمات مهم در برنامه‌ریزی جراحی آرتروپلاستی است. پروتز باید از نظر اندازه، طراحی، نوع اتصال به استخوان و سطح تماس مفصلی با شرایط آناتومیک و عملکردی بیمار هماهنگ باشد.

مهم‌ترین عوامل مؤثر در انتخاب پروتز عبارت‌اند از:

  • نوع و وسعت تخریب مفصل: در صورت آسیب محدود به یک بخش زانو، ممکن است پروتز جزئی مناسب باشد؛ اما تخریب گسترده معمولاً نیازمند پروتز کامل است.
  • کیفیت و تراکم استخوان: در بیمارانی که استخوان تراکم مناسبی دارد، ممکن است پروتز بدون سیمان قابل استفاده باشد. در مقابل، کیفیت پایین استخوان می‌تواند انتخاب پروتز سیمانی را مطرح کند.
  • سن و سطح فعالیت بیمار: میزان فعالیت بدنی و انتظارات بیمار در انتخاب طراحی پروتز و سطوح تماس آن اهمیت دارد.
  • وضعیت رباط‌ها و عضلات: پایداری مفصل به عملکرد مناسب ساختارهای اطراف آن وابسته است و نوع پروتز باید با وضعیت این ساختارها هماهنگ باشد.
  • بدشکلی و انحراف مفصل: در بیمارانی که دچار تغییر شکل شدید هستند، ممکن است به پروتزهای دارای طراحی یا میزان محدودکنندگی متفاوت نیاز باشد.
  • سابقه جراحی و بیماری‌های قبلی: جراحی‌های قبلی، شکستگی‌ها و وجود نقص استخوانی می‌توانند انتخاب پروتز را پیچیده‌تر کنند.

برای مثال، در تعویض مفصل زانو، اگر رباط‌های اصلی عملکرد مناسبی داشته باشند، ممکن است از پروتزهای استاندارد با میزان محدودکنندگی کمتر استفاده شود. در صورت آسیب شدید رباط‌ها یا ناپایداری مفصل، ممکن است پروتزهای دارای محدودکنندگی بیشتر مورد نیاز باشند.

در تعویض مفصل لگن نیز وضعیت کانال استخوان ران و حفره استابولوم در انتخاب ساقه فمورال و کاپ اهمیت دارد. انتخاب پروتز صرفاً بر اساس برند یا کشور سازنده انجام نمی‌شود؛ بلکه تناسب طراحی پروتز با آناتومی بیمار و امکان تثبیت مناسب آن در استخوان اهمیت بیشتری دارد.

 بیهوشی یا بی‌حسی در جراحی تعویض مفصل

جراحی تعویض مفصل زانو و لگن معمولاً با بیهوشی عمومی یا بی‌حسی منطقه‌ای، به‌ویژه بی‌حسی نخاعی (Spinal Anesthesia)، انجام می‌شود. انتخاب روش مناسب با همکاری متخصص بیهوشی و با توجه به شرایط عمومی بیمار صورت می‌گیرد.

۱. بیهوشی عمومی (General Anesthesia)

در این روش، بیمار در طول جراحی در حالت بیهوشی قرار دارد و هوشیاری خود را از دست می‌دهد. تنفس و سایر عملکردهای حیاتی در طول عمل توسط تیم بیهوشی کنترل می‌شوند.

۲. بی‌حسی نخاعی (Spinal Anesthesia)

در این روش، داروی بی‌حسی از طریق تزریق در فضای اطراف مایع نخاعی در قسمت پایین کمر وارد می‌شود. در نتیجه، حس درد در بخش تحتانی بدن به‌طور موقت از بین می‌رود، اما بیمار ممکن است هوشیار باقی بماند.

در برخی موارد، برای کاهش اضطراب بیمار، داروی آرام‌بخش نیز تجویز می‌شود.

۳. بی‌حسی ناحیه‌ای و بلوک عصبی

گاهی برای کنترل بهتر درد، از بلوک‌های عصبی محیطی نیز در کنار بیهوشی عمومی یا نخاعی استفاده می‌شود. برای مثال، در تعویض مفصل زانو ممکن است بلوک کانال اداکتور (Adductor Canal Block) انجام شود تا درد پس از جراحی کاهش یابد. انتخاب روش بیهوشی به عوامل زیر بستگی دارد:

  • وضعیت قلبی و تنفسی بیمار
  • سابقه مشکلات بیهوشی
  • مصرف داروهای ضدانعقاد
  • شرایط ستون فقرات و امکان انجام بی‌حسی نخاعی
  • نوع جراحی و نظر متخصص بیهوشی

هیچ‌یک از روش‌های بیهوشی برای تمام بیماران برتری مطلق ندارد و انتخاب نهایی باید فردی‌سازی شود.

مراحل انجام عمل و جایگذاری مفصل مصنوعی

مراحل جراحی آرتروپلاستی زانو و لگن با توجه به ساختار متفاوت این دو مفصل یکسان نیست. بااین‌حال، هر دو جراحی با آماده‌سازی بیمار، ایجاد دسترسی مناسب به مفصل، برداشتن بافت‌های آسیب‌دیده و جایگذاری اجزای پروتز انجام می‌شوند.

مراحل کلی تعویض مفصل زانو

  1. بیمار در وضعیت مناسب روی تخت جراحی قرار می‌گیرد و پس از انجام بیهوشی یا بی‌حسی، ناحیه جراحی ضدعفونی و آماده می‌شود.
  2. جراح از طریق برش مناسب به مفصل زانو دسترسی پیدا می‌کند.
  3. سطوح آسیب‌دیده غضروف و بخش‌های مشخصی از استخوان انتهای ران و ابتدای درشت‌نی با ابزارهای مخصوص اصلاح می‌شوند.
  4. در صورت نیاز، سطح زیرین کشکک نیز بررسی و برای جایگذاری قطعه پروتزی آماده می‌شود.
  5. اجزای آزمایشی یا Trial Components برای بررسی اندازه، راستای اندام، تعادل رباط‌ها و دامنه حرکتی استفاده می‌شوند.
  6. پس از تأیید موقعیت و عملکرد مناسب، اجزای نهایی پروتز در محل قرار می‌گیرند.
  7. جراح پایداری مفصل، حرکت کشکک و تعادل بافت‌های نرم را بررسی می‌کند و سپس محل جراحی بسته می‌شود.

مراحل کلی تعویض مفصل لگن

  1. بیمار در وضعیت مناسب جراحی قرار می‌گیرد و پس از آماده‌سازی ناحیه لگن، جراح از طریق مسیر جراحی انتخاب‌شده به مفصل دسترسی پیدا می‌کند.
  2. سر آسیب‌دیده استخوان ران از محل خود خارج می‌شود.
  3. حفره استابولوم با ابزارهای مخصوص آماده شده و کاپ مصنوعی در محل مناسب قرار می‌گیرد.
  4. کانال داخلی استخوان ران برای جایگذاری ساقه فمورال آماده می‌شود.
  5. ساقه مصنوعی و سر فمورال متناسب با طراحی پروتز در محل قرار می‌گیرند.
  6. سر مصنوعی داخل کاپ استابولار قرار داده می‌شود و مفصل مجدداً در وضعیت طبیعی خود قرار می‌گیرد.
  7. پایداری مفصل، دامنه حرکتی و طول اندام بررسی می‌شود و پس از اطمینان از موقعیت مناسب پروتز، محل جراحی بسته خواهد شد.

در هر دو نوع جراحی، ممکن است از ابزارهای ناوبری کامپیوتری یا سیستم‌های رباتیک برای کمک به برنامه‌ریزی و دقت جایگذاری پروتز استفاده شود. بااین‌حال، استفاده از این فناوری‌ها برای همه بیماران ضروری نیست و انتخاب آن‌ها به شرایط جراحی و امکانات مرکز درمانی بستگی دارد.

 مدت زمان جراحی تعویض مفصل زانو و لگن

مدت زمان جراحی به نوع آرتروپلاستی، پیچیدگی وضعیت مفصل، سابقه جراحی قبلی و شرایط بیمار بستگی دارد. به همین دلیل، نمی‌توان برای تمام بیماران زمان یکسانی در نظر گرفت.

به‌طور معمول، جراحی اولیه تعویض کامل مفصل زانو یا لگن حدود یک تا دو ساعت طول می‌کشد؛ البته زمان آماده‌سازی، بیهوشی و انتقال بیمار به بخش ریکاوری جدا از زمان انجام خود جراحی است.

نوع جراحی زمان تقریبی
تعویض کامل مفصل زانو حدود ۱ تا ۲ ساعت
تعویض کامل مفصل لگن حدود ۱ تا ۲ ساعت
تعویض جزئی مفصل زانو معمولاً کوتاه‌تر از تعویض کامل
تعویض همزمان دو مفصل زانو طولانی‌تر از جراحی یک زانو
جراحی مجدد تعویض مفصل بسته به پیچیدگی، ممکن است طولانی‌تر باشد

در جراحی‌های پیچیده، مانند مواردی که بیمار دچار بدشکلی شدید، نقص استخوانی یا سابقه جراحی قبلی است، ممکن است زمان عمل افزایش پیدا کند.

 مدت بستری در بیمارستان پس از جراحی

مدت بستری پس از آرتروپلاستی به نوع جراحی، شرایط عمومی بیمار، کنترل درد، توانایی حرکت و وجود یا نبود عوارض بستگی دارد. امروزه در بسیاری از مراکز، تلاش می‌شود بیمار در اولین فرصت ایمن پس از عمل حرکت را آغاز کند و در صورت فراهم بودن شرایط، ترخیص شود.

در برخی بیماران منتخب، تعویض مفصل به‌صورت جراحی با ترخیص در همان روز (Same-day Discharge) انجام می‌شود؛ اما برای همه بیماران امکان‌پذیر نیست. عوامل زیر بر مدت بستری تاثیر دارند:

  • وضعیت عمومی بیمار پیش و پس از جراحی
  • کنترل درد و تهوع بعد از بیهوشی
  • توانایی ایستادن و راه رفتن با کمک وسیله کمکی
  • توانایی انجام فعالیت‌های اولیه مانند رفتن به سرویس بهداشتی
  • وضعیت زخم و میزان خونریزی
  • وجود بیماری‌های زمینه‌ای یا عوارض احتمالی
  • دسترسی به مراقبت و حمایت مناسب در منزل

پیش از ترخیص، معمولاً توانایی حرکت ایمن، کنترل درد، وضعیت زخم و شرایط عمومی بیمار بررسی می‌شود. همچنین برنامه مصرف داروها، تمرینات اولیه، مراقبت از محل جراحی و زمان مراجعه بعدی در اختیار بیمار قرار می‌گیرد. مدت بستری در نهایت باید بر اساس شرایط واقعی بیمار تعیین شود، نه صرفاً تعداد روزهای مشخص پس از عمل.

انواع پروتز مفصل و طول عمر مفصل مصنوعی چقدر است؟

پروتزهای مورد استفاده در آرتروپلاستی زانو و لگن از نظر طراحی، جنس، نحوه اتصال به استخوان و نوع سطح تماس مفصلی با یکدیگر تفاوت دارند. انتخاب پروتز مناسب به شرایط آناتومیک بیمار، میزان تخریب استخوان، عملکرد رباط‌ها، سن و سطح فعالیت او بستگی دارد.

یکی از دغدغه‌های اصلی بیماران پیش از تعویض مفصل، طول عمر پروتز و احتمال نیاز به جراحی مجدد است. اگرچه پروتزهای امروزی از مواد مقاوم و طراحی‌های پیشرفته ساخته می‌شوند، اما هیچ مفصل مصنوعی طول عمر تضمین‌شده و یکسانی برای تمام بیماران ندارد.

پروتزهای مورد استفاده در تعویض مفصل زانو

پروتزهای زانو از نظر میزان جایگزینی مفصل و طراحی مکانیکی به چند گروه تقسیم می‌شوند. انتخاب هر نوع به وضعیت رباط‌ها، میزان تخریب غضروف و استخوان و پایداری مفصل بستگی دارد.

۱. پروتز کامل زانو (Total Knee Prosthesis)

این پروتز برای جایگزینی سطوح اصلی مفصل زانو در بیمارانی استفاده می‌شود که دچار تخریب گسترده مفصل هستند. اجزای آن معمولاً شامل قطعه فمورال فلزی، قطعه تیبیال و لایه پلی‌اتیلنی است. پروتزهای کامل زانو از نظر طراحی مکانیکی نیز متفاوت‌اند:

  • پروتز حفظ‌کننده رباط صلیبی خلفی (Cruciate Retaining یا CR): در این طراحی، رباط صلیبی خلفی حفظ می‌شود و به پایداری مفصل کمک می‌کند. انتخاب آن مستلزم عملکرد مناسب این رباط است.
  • پروتز پایدارشونده خلفی (Posterior Stabilized یا PS): در این نوع، عملکرد رباط صلیبی خلفی با سازوکار مکانیکی پروتز جایگزین می‌شود. قطعاتی مانند پست و کام (Post-Cam) به کنترل حرکت استخوان ران روی درشت‌نی کمک می‌کنند.
  • پروتزهای با محدودکنندگی بیشتر (Constrained Prostheses): در بیمارانی که رباط‌ها و ساختارهای نگهدارنده زانو دچار آسیب یا ناپایداری شدید هستند، ممکن است از پروتزهایی با میزان محدودکنندگی بیشتر استفاده شود.

۲. پروتز جزئی زانو (Unicompartmental Knee Prosthesis)

این پروتز برای جایگزینی تنها یک بخش آسیب‌دیده زانو استفاده می‌شود. برای مثال، در بیمارانی که فقط کمپارتمان داخلی مفصل دچار تخریب شده است، می‌توان از پروتز تک‌کمپارتمانی داخلی استفاده کرد.

در این روش، بخش‌های سالم مفصل و بسیاری از ساختارهای طبیعی زانو حفظ می‌شوند. البته انتخاب این پروتز به سالم بودن سایر کمپارتمان‌ها، وضعیت رباط‌ها و مناسب بودن راستای مفصل بستگی دارد.

۳. پروتز کشککی ـ رانی (Patellofemoral Prosthesis)

این پروتز برای بیمارانی کاربرد دارد که تخریب غضروف عمدتاً به مفصل بین کشکک و استخوان ران محدود شده است. در این روش، سطح شیار انتهایی استخوان ران و سطح مفصلی کشکک که آسیب دیده‌اند، با اجزای مصنوعی بازسازی می‌شوند. این نوع آرتروپلاستی در مقایسه با تعویض کامل زانو کمتر انجام می‌شود و فقط برای بیماران منتخب مناسب است.

۴. پروتزهای ثابت و متحرک (Fixed Bearing and Mobile Bearing)

از نظر نحوه حرکت لایه پلی‌اتیلنی، برخی پروتزهای زانو به‌صورت ثابت و برخی به‌صورت متحرک طراحی شده‌اند:

  • در پروتز ثابت، لایه پلی‌اتیلنی روی قطعه تیبیال محکم قرار می‌گیرد.
  • در پروتز متحرک، لایه پلی‌اتیلنی امکان چرخش محدودی روی قطعه فلزی زیرین دارد.

هر دو طراحی مزایا و محدودیت‌های خاص خود را دارند و شواهد علمی برتری قطعی یکی از آن‌ها را برای تمام بیماران تأیید نمی‌کند. بنابراین، انتخاب پروتز زانو باید بر اساس وضعیت ساختاری و عملکردی مفصل انجام شود، نه صرفاً نام یا نوع طراحی آن.

 پروتزهای مورد استفاده در تعویض مفصل لگن

پروتز لگن از اجزای مختلفی تشکیل شده است که با همکاری یکدیگر عملکرد مفصل طبیعی را شبیه‌سازی می‌کنند. این پروتزها بر اساس نوع جراحی، نحوه تثبیت در استخوان و جنس سطوح تماس مفصلی دسته‌بندی می‌شوند.

۱. پروتز کامل لگن (Total Hip Prosthesis)

این پروتز برای بیمارانی استفاده می‌شود که هر دو سطح مفصل لگن، یعنی سر استخوان ران و حفره استابولوم، نیاز به جایگزینی دارند. اجزای اصلی آن شامل ساقه فمورال، سر مصنوعی، کاپ استابولار و لاینر داخلی است. طراحی و اندازه این اجزا باید با ساختار استخوانی بیمار هماهنگ باشد.

۲. پروتز همی‌آرتروپلاستی (Hemiarthroplasty Prosthesis)

این پروتز برای تعویض سر استخوان ران استفاده می‌شود، درحالی‌که حفره استابولوم طبیعی حفظ می‌شود. پروتز همی‌آرتروپلاستی در برخی شکستگی‌های گردن استخوان ران کاربرد دارد و می‌تواند به‌صورت تک‌قطبی یا دوقطبی طراحی شود.

۳. پروتز تعویض سطحی لگن (Hip Resurfacing Implant)

در این روش، به‌جای برداشتن کامل سر استخوان ران، سطح آن با یک پوشش مصنوعی جایگزین می‌شود. این پروتز معمولاً ساختار فلزی دارد و برای بیماران منتخب با استخوان مناسب مورد بررسی قرار می‌گیرد.

۴. پروتزهای اولیه و بازنگری‌شده (Primary and Revision Implants)

پروتزهای اولیه برای نخستین جراحی تعویض مفصل طراحی شده‌اند. در مقابل، پروتزهای بازنگری یا ریویژن (Revision Prostheses) برای بیمارانی استفاده می‌شوند که به دلیل شل شدن، عفونت، فرسودگی یا سایر مشکلات، نیازمند تعویض یا اصلاح پروتز قبلی هستند.

این پروتزها ممکن است دارای ساقه‌های بلندتر، اجزای تقویت‌کننده استخوان یا سازوکارهای تثبیت اختصاصی باشند تا بتوانند کمبود استخوان و مشکلات ناشی از جراحی قبلی را جبران کنند.

جنس پروتزهای مفصلی (فلز، سرامیک و پلی‌اتیلن)

پروتزهای مفصلی از مواد زیست‌سازگار ساخته می‌شوند تا بتوانند در محیط بدن عملکرد مکانیکی مناسبی داشته باشند و احتمال واکنش نامطلوب بافتی به آن‌ها کاهش یابد. سه گروه اصلی مواد مورد استفاده در ساخت اجزای پروتز عبارت‌اند از:

  • فلزات پزشکی: آلیاژ تیتانیوم و کبالت ـ کروم به دلیل استحکام و مقاومت مکانیکی در ساخت ساقه‌ها و اجزای فلزی پروتز کاربرد دارند.
  • سرامیک‌های پزشکی: موادی مانند آلومینا و زیرکونیا به دلیل مقاومت در برابر سایش در برخی سطوح تماس پروتز لگن استفاده می‌شوند.
  • پلی‌اتیلن با وزن مولکولی بسیار بالا (UHMWPE): نوعی پلیمر مقاوم است که در لایه‌های لغزشی پروتز زانو و حفره داخلی برخی پروتزهای لگن کاربرد دارد.

در تعویض مفصل لگن، سر مصنوعی و سطح داخلی کاپ می‌توانند از مواد مختلفی ساخته شوند. ترکیب‌های رایج عبارت‌اند از:

نوع سطح تماس اجزای تشکیل‌دهنده
فلز روی پلی‌اتیلن سر فلزی و لاینر پلی‌اتیلنی
سرامیک روی پلی‌اتیلن سر سرامیکی و لاینر پلی‌اتیلنی
سرامیک روی سرامیک سر و لاینر سرامیکی
فلز روی فلز سر و سطح داخلی فلزی

ترکیب فلز روی پلی‌اتیلن و سرامیک روی پلی‌اتیلن از گزینه‌های رایج در پروتزهای مدرن لگن هستند. استفاده از سطوح فلز روی فلز در بسیاری از طراحی‌های جدید محدود شده است؛ زیرا آزاد شدن ذرات فلزی می‌تواند در برخی بیماران باعث واکنش موضعی بافتی و مشکلات دیگری شود.

علاوه بر جنس مواد، نحوه اتصال پروتز به استخوان نیز اهمیت دارد:

  • پروتز سیمانی (Cemented): با استفاده از سیمان استخوانی به استخوان متصل می‌شود.
  • پروتز بدون سیمان (Cementless): با طراحی سطحی متخلخل و اتصال فشاری اولیه در استخوان قرار می‌گیرد تا در ادامه، رشد استخوان در سطح پروتز به تثبیت آن کمک کند.
  • پروتز هیبرید (Hybrid): در برخی طراحی‌ها، یک جزء پروتز سیمانی و جزء دیگر بدون سیمان تثبیت می‌شود.

انتخاب این روش‌ها به کیفیت استخوان، نوع مفصل، سن بیمار و شرایط جراحی بستگی دارد. برای مثال، در برخی بیماران سالمند با استخوان ضعیف ممکن است استفاده از پروتز سیمانی مناسب‌تر باشد؛ درحالی‌که در افراد دارای استخوان با کیفیت مناسب، پروتز بدون سیمان نیز می‌تواند گزینه مناسبی باشد.

 طول عمر پروتز زانو و لگن چقدر است؟

طول عمر پروتز به مدت زمانی گفته می‌شود که مفصل مصنوعی بدون نیاز به جراحی بازنگری یا تعویض مجدد، عملکرد قابل‌قبولی دارد. این مدت در بیماران مختلف متفاوت است و به نوع پروتز، جنس مواد، کیفیت تثبیت در استخوان، سطح فعالیت و شرایط جسمی بیمار بستگی دارد.

پروتزهای امروزی در بسیاری از بیماران می‌توانند بیش از ۱۵ تا ۲۰ سال عملکرد مناسبی داشته باشند و برخی از آن‌ها حتی برای مدت طولانی‌تری باقی می‌مانند.

چه عواملی باعث فرسودگی یا شل شدن پروتز می‌شوند؟

فرسودگی و شل شدن پروتز از مشکلاتی هستند که ممکن است در طول سال‌های پس از آرتروپلاستی ایجاد شوند. این مشکلات می‌توانند به‌تدریج باعث درد، کاهش عملکرد مفصل و در برخی موارد نیاز به جراحی مجدد شوند.

۱. سایش سطوح تماس پروتز

در اثر حرکت مداوم اجزای مصنوعی روی یکدیگر، به‌ویژه در سطح تماس فلز و پلی‌اتیلن، ممکن است ذرات ریز ناشی از سایش تولید شوند. تجمع این ذرات در بافت اطراف مفصل می‌تواند واکنش التهابی ایجاد کند و در نهایت به تحلیل استخوان اطراف پروتز منجر شود.

۲. شل شدن پروتز (Aseptic Loosening)

شل شدن بدون عفونت یکی از دلایل مهم نیاز به جراحی بازنگری است. این وضعیت ممکن است در اثر سایش طولانی‌مدت، تحلیل استخوان، اختلال در تثبیت اولیه یا تغییرات بیولوژیک اطراف پروتز ایجاد شود.

۳. عفونت اطراف پروتز (Periprosthetic Joint Infection)

ورود و تجمع باکتری‌ها در اطراف اجزای مصنوعی می‌تواند باعث عفونت مفصل تعویض‌شده شود. عفونت ممکن است در ماه‌های ابتدایی پس از جراحی یا حتی سال‌ها بعد ایجاد شود و در موارد شدید به شل شدن پروتز منجر شود.

۴. شکستگی استخوان اطراف پروتز (Periprosthetic Fracture)

گاهی در اثر زمین خوردن، ضربه یا ضعف استخوان، شکستگی در اطراف ساقه پروتز رخ می‌دهد. این وضعیت می‌تواند پایداری پروتز را مختل کند و به جراحی مجدد نیاز داشته باشد.

۵. ناپایداری یا دررفتگی پروتز

در تعویض مفصل لگن، قرارگیری نامناسب اجزا، ضعف عضلات اطراف لگن یا آسیب ساختارهای نگهدارنده ممکن است احتمال دررفتگی را افزایش دهد.

۶. فشار مکانیکی بیش‌ازحد و فعالیت نامناسب

فعالیت‌های پرفشار و ضربه‌های مکرر می‌توانند بار مکانیکی واردشده به پروتز را افزایش دهند. البته میزان تأثیر فعالیت به نوع پروتز و شرایط بیمار بستگی دارد.

۷. عوامل مرتبط با وضعیت جسمی بیمار

چاقی، پوکی استخوان، دیابت کنترل‌نشده و برخی بیماری‌های زمینه‌ای می‌توانند بر پایداری پروتز، ترمیم بافت‌ها و خطر عوارض تأثیر بگذارند. برای کاهش احتمال مشکلات پروتز، رعایت توصیه‌های جراح، حفظ قدرت عضلات، پیشگیری از زمین خوردن و مراجعه منظم برای ارزیابی مفصل اهمیت دارد.

 آیا امکان تعویض مجدد مفصل مصنوعی وجود دارد؟

بله. در صورتی که پروتز به دلیل مشکلاتی مانند شل شدن، فرسودگی، عفونت، دررفتگی مکرر یا شکستگی اطراف مفصل عملکرد مناسبی نداشته باشد، ممکن است جراحی تعویض مجدد مفصل (Revision Arthroplasty) انجام شود.

در این جراحی، جراح ممکن است یک یا چند جزء پروتز قبلی را خارج و با اجزای جدید جایگزین کند. میزان جراحی به نوع مشکل و وضعیت استخوان و بافت‌های اطراف بستگی دارد. مهم‌ترین دلایل انجام جراحی مجدد تعویض مفصل عبارت‌اند از:

  • شل شدن پروتز و از دست رفتن اتصال مناسب آن به استخوان
  • فرسودگی لایه پلی‌اتیلنی یا سایر اجزای مصنوعی
  • عفونت اطراف مفصل مصنوعی
  • دررفتگی مکرر پروتز لگن
  • شکستگی استخوان در اطراف پروتز
  • ناپایداری مفصل و اختلال در عملکرد آن
  • درد مداوم ناشی از مشکلات ساختاری پروتز

تعویض اولیه مفصل معمولاً روی استخوانی انجام می‌شود که ساختار آن برای تثبیت پروتز آماده است. اما در جراحی مجدد، ممکن است بخش‌هایی از استخوان در اثر سایش، عفونت یا جراحی قبلی از بین رفته باشند. به همین دلیل، جراحی بازنگری معمولاً پیچیده‌تر است و ممکن است به روش‌های خاص برای بازسازی نقص استخوانی نیاز داشته باشد.

ویژگی تعویض اولیه مفصل تعویض مجدد مفصل
وضعیت پروتز برای نخستین بار جایگذاری می‌شود پروتز قبلی اصلاح یا جایگزین می‌شود
وضعیت استخوان معمولاً ساختار مناسب‌تری دارد ممکن است دچار تحلیل یا نقص شده باشد
نوع پروتز معمولاً پروتزهای استاندارد گاهی پروتزهای تخصصی و تقویت‌شده
پیچیدگی جراحی معمولاً کمتر اغلب بیشتر
هدف جایگزینی مفصل تخریب‌شده اصلاح مشکل پروتز قبلی

تصمیم برای جراحی مجدد باید پس از بررسی علت اصلی مشکل، آزمایش‌های لازم، تصویربرداری و ارزیابی وضعیت استخوان و بافت‌های اطراف گرفته شود.

 مزایا و نتایج جراحی تعویض مفصل چیست؟

جراحی تعویض مفصل با هدف کاهش درد و بهبود عملکرد زانو یا لگن انجام می‌شود. در بیمارانی که تخریب پیشرفته مفصل باعث محدودیت جدی فعالیت‌های روزمره شده است، آرتروپلاستی می‌تواند توانایی حرکت و استقلال فرد را به میزان قابل‌توجهی بهبود دهد.

البته نتیجه جراحی در همه افراد یکسان نیست و به عواملی مانند وضعیت عضلات، سلامت استخوان، بیماری‌های زمینه‌ای، نوع پروتز و رعایت برنامه توانبخشی بستگی دارد.

کاهش درد مزمن مفصل

یکی از مهم‌ترین نتایج مورد انتظار از تعویض مفصل، کاهش درد ناشی از تخریب غضروف و تغییرات استخوانی است. در آرتروز پیشرفته، از بین رفتن غضروف محافظ باعث می‌شود سطوح استخوانی مفصل تماس غیرطبیعی داشته باشند. این وضعیت می‌تواند با التهاب موضعی، تحریک ساختارهای اطراف مفصل و درد هنگام حرکت همراه شود.

در جراحی آرتروپلاستی، سطوح آسیب‌دیده با اجزای مصنوعی جایگزین می‌شوند. در نتیجه، منبع اصلی درد ناشی از تخریب سطوح مفصلی تا حد زیادی برطرف می‌شود. کاهش درد ممکن است به‌تدریج در هفته‌ها و ماه‌های پس از جراحی اتفاق بیفتد. در روزهای ابتدایی، بیمار به دلیل برش جراحی و دستکاری بافت‌ها همچنان درد خواهد داشت؛ اما با ترمیم بافت‌ها و انجام توانبخشی، شدت درد معمولاً کاهش می‌یابد.

البته باید توجه داشت که همه دردهای زانو یا لگن الزاماً منشأ مفصلی ندارند. مشکلات ستون فقرات، ضعف عضلات، آسیب‌های عصبی و بیماری‌های بافت نرم ممکن است حتی پس از تعویض مفصل نیز باعث باقی ماندن بخشی از درد شوند.

بهبود راه رفتن و دامنه حرکتی

تخریب پیشرفته مفصل می‌تواند باعث محدودیت خم و صاف شدن زانو، کاهش چرخش لگن و اختلال در الگوی طبیعی راه رفتن شود. با جایگزینی سطوح آسیب‌دیده و اصلاح راستای مفصل، امکان بهبود حرکت و تحمل وزن فراهم می‌شود. این موضوع می‌تواند در فعالیت‌هایی مانند راه رفتن، ایستادن، برخاستن از صندلی و بالا رفتن از پله تأثیر مثبتی داشته باشد.

در تعویض مفصل زانو، بهبود عملکرد ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • کاهش درد هنگام خم و صاف کردن زانو
  • بهبود توانایی تحمل وزن
  • افزایش دامنه حرکتی در صورت امکان
  • اصلاح برخی انحرافات مفصلی
  • بهبود الگوی راه رفتن

در تعویض مفصل لگن، بهبود عملکرد ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • کاهش درد کشاله ران هنگام راه رفتن
  • بهبود حرکت مفصل در فعالیت‌های روزمره
  • کاهش لنگش ناشی از درد
  • بهبود توانایی نشستن و برخاستن
  • افزایش تحمل فعالیت‌های معمول

میزان بازیابی دامنه حرکتی به وضعیت مفصل پیش از جراحی، میزان خشکی و کوتاهی عضلات، مدت ابتلا به بیماری و کیفیت توانبخشی بستگی دارد. بنابراین، تعویض مفصل لزوماً به معنای بازگشت کامل دامنه حرکتی طبیعی نیست.

افزایش استقلال در فعالیت‌های روزمره

درد و محدودیت حرکتی ناشی از آرتروز پیشرفته ممکن است باعث شود بیمار برای انجام فعالیت‌های معمول به کمک دیگران نیاز پیدا کند. برای مثال، پوشیدن لباس، استفاده از سرویس بهداشتی، خرید روزانه یا حتی راه رفتن در محیط خانه می‌تواند دشوار شود.

پس از تعویض مفصل و طی دوره توانبخشی، بسیاری از بیماران می‌توانند استقلال بیشتری در این فعالیت‌ها به دست آورند. برخی از فعالیت‌هایی که ممکن است پس از بهبودی مناسب آسان‌تر شوند عبارت‌اند از:

  • راه رفتن در محیط خانه و خارج از آن
  • نشستن و برخاستن از صندلی
  • بالا و پایین رفتن از پله با رعایت توصیه‌های درمانی
  • پوشیدن کفش و لباس
  • انجام کارهای سبک منزل
  • بازگشت تدریجی به فعالیت‌های شغلی متناسب با شرایط جسمی

برای رسیدن به این نتایج، انجام تمرینات تقویتی و رعایت توصیه‌های فیزیوتراپی اهمیت دارد. در واقع، جراحی ساختار مفصل را اصلاح می‌کند، اما بازیابی توانایی عضلات و هماهنگی حرکتی به توانبخشی مناسب نیاز دارد.

 بهبود کیفیت زندگی بیماران مبتلا به آرتروز پیشرفته

درد مزمن و ناتوانی حرکتی فقط بر وضعیت جسمی بیمار تأثیر نمی‌گذارند؛ بلکه می‌توانند خواب، روابط اجتماعی، فعالیت شغلی و سلامت روان او را نیز تحت تأثیر قرار دهند. بیماری که به دلیل درد زانو یا لگن قادر به پیاده‌روی، حضور در اجتماع یا انجام فعالیت‌های مورد علاقه خود نیست، ممکن است به‌تدریج استقلال و رضایت کمتری از زندگی داشته باشد.

تعویض مفصل در بیماران منتخب می‌تواند با کاهش درد و بهبود عملکرد حرکتی، زمینه بازگشت به بخشی از فعالیت‌های قبلی را فراهم کند. مهم‌ترین جنبه‌های بهبود کیفیت زندگی پس از آرتروپلاستی عبارت‌اند از:

  • کاهش وابستگی به داروهای مسکن در صورت کنترل مناسب درد
  • بهبود کیفیت خواب در بیمارانی که درد شبانه داشته‌اند
  • افزایش توانایی حضور در فعالیت‌های اجتماعی
  • افزایش اعتمادبه‌نفس هنگام راه رفتن و حرکت کردن
  • کاهش وابستگی به اطرافیان
  • امکان بازگشت به فعالیت‌های تفریحی و ورزشی کم‌فشار و مناسب

البته میزان بهبود کیفیت زندگی به شرایط پیش از جراحی و انتظارات واقع‌بینانه بیمار بستگی دارد. آرتروپلاستی نمی‌تواند تمام مشکلات حرکتی یا بیماری‌های زمینه‌ای فرد را برطرف کند.

 محدودیت‌های حرکتی پس از تعویض مفصل

با وجود بهبود قابل‌توجه عملکرد در بسیاری از بیماران، مفصل مصنوعی از نظر ساختار و عملکرد کاملاً مشابه مفصل طبیعی نیست. بنابراین، پس از آرتروپلاستی ممکن است برخی محدودیت‌های حرکتی یا فعالیتی باقی بمانند. این محدودیت‌ها با توجه به نوع جراحی، طراحی پروتز، وضعیت بافت‌های اطراف و شرایط بیمار متفاوت هستند.

محدودیت‌های احتمالی پس از تعویض مفصل زانو

  • ممکن است بیمار نتواند زانوی خود را به اندازه قبل یا به‌طور کامل خم کند.
  • احساس سفتی یا بی‌حسی اطراف محل برش جراحی ممکن است باقی بماند.
  • زانو ممکن است هنگام زانو زدن یا قرار گرفتن در وضعیت‌های خاص احساس ناراحتی داشته باشد.
  • انجام ورزش‌های پرفشار و فعالیت‌هایی با ضربه مکرر به مفصل معمولاً توصیه نمی‌شود.

محدودیت‌های احتمالی پس از تعویض مفصل لگن

  • در برخی بیماران، حرکات خاصی که احتمال دررفتگی پروتز را افزایش می‌دهند باید در دوره اولیه پس از عمل محدود شوند.
  • ممکن است بیمار برای مدتی در نشستن، خم کردن بیش‌ازحد لگن یا چرخش اندام به احتیاط نیاز داشته باشد.
  • ضعف عضلات اطراف لگن می‌تواند در ماه‌های ابتدایی بر تعادل و الگوی راه رفتن تأثیر بگذارد.
  • فعالیت‌های ورزشی پرفشار و دارای برخورد مستقیم ممکن است برای پروتز مناسب نباشند.

چه فعالیت‌هایی معمولاً پس از تعویض مفصل مناسب‌تر هستند؟

فعالیت‌هایی مانند پیاده‌روی، شنا پس از بهبود زخم، دوچرخه ثابت و تمرینات تقویتی کنترل‌شده معمولاً با توجه به وضعیت بیمار قابل‌بررسی هستند. در مقابل، ورزش‌هایی مانند دویدن طولانی، پرش‌های مکرر و ورزش‌های برخوردی ممکن است فشار زیادی به مفصل مصنوعی وارد کنند و باید درباره انجام آن‌ها با جراح مشورت شود.

نکته مهم این است که محدودیت‌های پس از تعویض مفصل برای همه بیماران یکسان نیست. برای مثال، در تعویض مفصل لگن، نوع مسیر جراحی و وضعیت بافت‌های نرم بر توصیه‌های حرکتی پس از عمل تأثیر می‌گذارند.

هدف از مراقبت‌های پس از آرتروپلاستی، حفظ عملکرد مناسب پروتز و جلوگیری از آسیب‌های احتمالی است؛ بنابراین، بیمار باید برنامه فعالیت و ورزش خود را متناسب با توصیه جراح و فیزیوتراپیست تنظیم کند.

 عوارض و خطرات احتمالی آرتروپلاستی چیست؟

جراحی آرتروپلاستی زانو و لگن از جراحی‌های رایج ارتوپدی است و در بسیاری از بیماران نتایج مطلوبی به همراه دارد؛ بااین‌حال، مانند هر عمل جراحی دیگری ممکن است با عوارض کوتاه‌مدت یا بلندمدت همراه باشد. برخی عوارض مانند تورم، درد و خشکی مفصل در دوره ابتدایی بهبودی مشاهده می‌شوند و معمولاً با مراقبت و توانبخشی مناسب بهبود پیدا می‌کنند.

در مقابل، عوارضی مانند عفونت عمقی، لخته شدن خون، دررفتگی یا شل شدن پروتز ممکن است به درمان‌های تخصصی و حتی جراحی مجدد نیاز داشته باشند. احتمال بروز عوارض به عواملی مانند سن، وضعیت سلامت عمومی، بیماری‌های زمینه‌ای، نوع جراحی، شرایط استخوان و رعایت مراقبت‌های پس از عمل بستگی دارد.

عفونت بعد از جراحی تعویض مفصل

عفونت اطراف مفصل مصنوعی (Periprosthetic Joint Infection یا PJI) یکی از عوارض مهم آرتروپلاستی زانو و لگن است. این عارضه زمانی ایجاد می‌شود که باکتری‌ها وارد محل جراحی شده و در اطراف اجزای پروتز تجمع پیدا کنند. عفونت ممکن است در روزها و هفته‌های ابتدایی پس از جراحی ایجاد شود یا حتی ماه‌ها و سال‌ها بعد از تعویض مفصل بروز کند. باکتری‌ها می‌توانند از طریق محل برش جراحی یا جریان خون به مفصل مصنوعی برسند.

علائم عفونت بعد از تعویض مفصل

  • افزایش قرمزی، گرمی و تورم اطراف محل جراحی
  • درد مفصل که به‌جای کاهش، به‌تدریج شدیدتر می‌شود
  • خروج ترشحات چرکی یا مایع غیرطبیعی از زخم
  • تب و لرز
  • حساسیت و درد غیرمعمول اطراف پروتز
  • اختلال در حرکت مفصل همراه با تشدید درد

وجود تب یا ترشح از زخم همیشه به معنای عفونت پروتز نیست، اما این علائم باید به‌سرعت بررسی شوند.

انواع عفونت مفصل مصنوعی

از نظر زمان بروز، عفونت پروتز را می‌توان به چند گروه تقسیم کرد:

  • عفونت زودرس: در روزها یا هفته‌های ابتدایی پس از جراحی ایجاد می‌شود و معمولاً با آلودگی محل جراحی ارتباط دارد.
  • عفونت با شروع تأخیری: ممکن است چند ماه پس از جراحی و در اثر تجمع تدریجی باکتری‌ها در اطراف پروتز بروز کند.
  • عفونت دیررس: ممکن است سال‌ها پس از آرتروپلاستی و در اثر انتقال باکتری از طریق جریان خون ایجاد شود.

درمان عفونت بعد از تعویض مفصل

روش درمان به زمان تشخیص عفونت، نوع باکتری، میزان درگیری بافت‌ها و پایداری پروتز بستگی دارد. در موارد منتخب، ممکن است جراح با انجام شست‌وشوی مفصل و پاک‌سازی بافت‌های آلوده، پروتز را حفظ کند و همزمان آنتی‌بیوتیک تجویز شود. در عفونت‌های مزمن یا مواردی که پروتز شل شده است، ممکن است خارج کردن پروتز و انجام جراحی بازنگری به‌صورت یک‌مرحله‌ای یا دومرحله‌ای ضرورت پیدا کند.

برای کاهش احتمال عفونت، رعایت اصول استریلیزاسیون حین عمل، کنترل دیابت، مراقبت صحیح از زخم و درمان عفونت‌های فعال پیش از جراحی اهمیت دارد.

 لخته شدن خون و آمبولی ریه

لخته شدن خون در عروق عمقی پا (Deep Vein Thrombosis یا DVT) یکی از عوارض مهم پس از تعویض مفصل زانو و لگن است. جراحی، کاهش تحرک در روزهای ابتدایی پس از عمل و تغییرات سیستم انعقاد خون می‌توانند احتمال تشکیل لخته را افزایش دهند.

اگر بخشی از لخته از دیواره رگ جدا شود و به سمت ریه حرکت کند، ممکن است باعث آمبولی ریه (Pulmonary Embolism یا PE) شود. آمبولی ریه عارضه‌ای جدی و بالقوه تهدیدکننده حیات است که به رسیدگی فوری پزشکی نیاز دارد.

علائم لخته شدن خون در پا

  • تورم غیرمعمول در ساق یا ران
  • درد و حساسیت ساق پا
  • قرمزی یا افزایش گرمای موضعی
  • احساس درد هنگام ایستادن یا راه رفتن
  • افزایش ناگهانی تورم یک اندام

علائم آمبولی ریه

  • تنگی نفس ناگهانی
  • درد قفسه سینه، به‌ویژه هنگام تنفس عمیق
  • افزایش ضربان قلب
  • سرگیجه یا احساس ضعف شدید
  • سرفه خونی در برخی بیماران

در صورت بروز تنگی نفس ناگهانی یا درد قفسه سینه پس از تعویض مفصل، باید فوراً به اورژانس مراجعه کرد.

چگونه از تشکیل لخته خون جلوگیری می‌شود؟

برای پیشگیری از DVT و آمبولی ریه، معمولاً ترکیبی از اقدامات دارویی و غیردارویی استفاده می‌شود:

  • تجویز داروهای ضدانعقاد مانند انوکساپارین یا داروهای خوراکی متناسب با شرایط بیمار
  • استفاده از جوراب‌های فشاری یا دستگاه‌های فشار متناوب پنوماتیک در بیماران منتخب
  • شروع راه رفتن و تحرک زودهنگام پس از جراحی
  • انجام تمرینات مچ پا و ساق برای بهبود گردش خون
  • پرهیز از بی‌حرکتی طولانی‌مدت

نوع دارو و مدت مصرف آن باید بر اساس خطر لخته شدن خون و احتمال خونریزی برای هر بیمار تعیین شود.

 خشکی مفصل و محدودیت حرکتی

خشکی مفصل (Joint Stiffness) یکی از مشکلات احتمالی پس از تعویض مفصل است که می‌تواند در زانو یا لگن ایجاد شود. این عارضه ممکن است باعث کاهش دامنه حرکتی، دشواری در راه رفتن و اختلال در انجام فعالیت‌های روزمره شود.

در تعویض مفصل زانو، خشکی معمولاً به شکل محدودیت در خم یا صاف کردن زانو ظاهر می‌شود. در تعویض مفصل لگن نیز ممکن است بیمار در خم کردن، چرخاندن یا حرکت دادن پا احساس محدودیت داشته باشد.

دلایل خشکی مفصل پس از آرتروپلاستی

  • ایجاد بافت اسکار و چسبندگی در اطراف مفصل
  • محدودیت حرکتی پیش از جراحی
  • تورم و التهاب پس از عمل
  • ضعف عضلات اطراف مفصل
  • تشکیل بافت فیبروزی در فضای مفصلی
  • قرارگیری نامناسب اجزای پروتز یا مشکلات مکانیکی
  • انجام ندادن منظم تمرینات توانبخشی

درمان خشکی مفصل پس از تعویض مفصل

در مراحل ابتدایی، فیزیوتراپی و تمرینات کنترل‌شده برای افزایش دامنه حرکتی و تقویت عضلات اهمیت دارند. اگر خشکی زانو شدید باشد و با توانبخشی بهبود پیدا نکند، ممکن است جراح دستکاری مفصل تحت بیهوشی (Manipulation Under Anesthesia یا MUA) را پیشنهاد کند.

در این روش، بیمار تحت بیهوشی قرار می‌گیرد و جراح با حرکات کنترل‌شده زانو، چسبندگی‌های ایجادشده را آزاد می‌کند. البته پیش از انجام این اقدام باید مشکلاتی مانند عفونت، جابه‌جایی پروتز یا سایر علل مکانیکی محدودیت حرکت بررسی شوند.

درد ماندگار پس از تعویض مفصل

اگرچه هدف اصلی آرتروپلاستی کاهش درد ناشی از تخریب مفصل است، برخی بیماران ممکن است پس از جراحی همچنان درجاتی از درد را تجربه کنند.

درد در هفته‌های ابتدایی پس از عمل بخشی از روند طبیعی ترمیم بافت‌هاست؛ اما اگر درد شدید باشد، به‌تدریج افزایش پیدا کند یا پس از طی دوره مورد انتظار بهبود نیابد، باید علت آن بررسی شود. مهم‌ترین علل درد ماندگار پس از تعویض مفصل عبارت‌اند از:

  • عفونت اطراف پروتز
  • شل شدن یا جابه‌جایی اجزای مصنوعی
  • فرسودگی سطوح تماس پروتز
  • ناپایداری مفصل
  • خشکی و چسبندگی بافت‌های اطراف
  • آسیب یا تحریک اعصاب محیطی
  • دردهای عضلانی و تاندونی اطراف مفصل
  • مشکلات ستون فقرات یا مفاصل مجاور

برای مثال، در برخی بیماران پس از تعویض مفصل لگن، درد ناحیه خارجی لگن ممکن است به دلیل التهاب تاندون‌ها یا بورسیت تروکانتریک ایجاد شود و الزاماً به معنای خرابی پروتز نباشد.

چگونه علت درد ماندگار تشخیص داده می‌شود؟

پزشک ابتدا زمان شروع درد، محل آن، شدت و ارتباط آن با فعالیت را بررسی می‌کند. سپس با توجه به یافته‌های بالینی ممکن است اقدامات زیر انجام شوند:

  1. معاینه مفصل و بررسی دامنه حرکتی و پایداری آن
  2. رادیوگرافی برای ارزیابی موقعیت و وضعیت پروتز
  3. آزمایش‌های التهابی مانند ESR و CRP در صورت شک به عفونت
  4. نمونه‌برداری از مایع مفصلی برای بررسی عفونت در موارد مشکوک
  5. تصویربرداری تکمیلی برای بررسی مشکلات استخوانی یا بافت نرم

درمان نیز بر اساس علت درد انتخاب می‌شود و ممکن است شامل فیزیوتراپی، دارودرمانی، درمان عفونت یا جراحی بازنگری باشد.

دررفتگی مفصل مصنوعی لگن

دررفتگی پروتز لگن (Hip Dislocation) زمانی رخ می‌دهد که سر مصنوعی استخوان ران از داخل کاپ استابولار خارج شود. این عارضه بیشتر در تعویض مفصل لگن مطرح است و ممکن است در هفته‌ها یا ماه‌های ابتدایی پس از جراحی رخ دهد؛ هرچند احتمال بروز آن در دوره‌های بعدی نیز وجود دارد.

علائم دررفتگی پروتز لگن

  • درد ناگهانی و شدید در ناحیه لگن یا کشاله ران
  • ناتوانی در حرکت دادن پا یا تحمل وزن
  • تغییر شکل ظاهری اندام
  • کوتاه‌تر یا چرخیده به نظر رسیدن پای جراحی‌شده
  • احساس جابه‌جایی ناگهانی مفصل

در صورت مشاهده این علائم، بیمار نباید برای جا انداختن مفصل اقدام کند و باید فوراً به مرکز درمانی مراجعه کند.

دلایل دررفتگی مفصل مصنوعی لگن

  • قرارگیری نامناسب اجزای پروتز
  • ضعف عضلات و بافت‌های نرم اطراف مفصل
  • آسیب یا اختلال عملکرد عضلات تثبیت‌کننده لگن
  • انجام حرکات نامناسب در دوره ابتدایی پس از جراحی
  • سابقه جراحی‌های قبلی لگن
  • برخی مشکلات عصبی و عضلانی

درمان دررفتگی معمولاً با جااندازی بسته (Closed Reduction) تحت بیهوشی یا آرام‌بخشی عمیق آغاز می‌شود. اگر دررفتگی تکرار شود یا علت آن به مشکلات ساختاری پروتز مربوط باشد، ممکن است جراحی بازنگری ضرورت پیدا کند.

شل شدن یا فرسودگی پروتز

شل شدن پروتز (Prosthetic Loosening) و فرسودگی اجزای مصنوعی از عوارضی هستند که ممکن است در طول سال‌های پس از تعویض مفصل ایجاد شوند. در حالت طبیعی، پروتز باید اتصال پایداری با استخوان داشته باشد. اما در برخی بیماران، به‌مرور زمان این اتصال ضعیف می‌شود و حرکت غیرطبیعی اجزای مصنوعی می‌تواند باعث درد و اختلال عملکرد مفصل شود.

شل شدن پروتز به دو شکل اصلی رخ می‌دهد:

  • شل شدن بدون عفونت (Aseptic Loosening): در اثر عواملی مانند سایش پروتز، تحلیل استخوان یا اختلال در اتصال اولیه پروتز به استخوان ایجاد می‌شود.
  • شل شدن ناشی از عفونت (Septic Loosening): در اثر عفونت اطراف پروتز و تخریب بافت‌های نگهدارنده ایجاد می‌شود.

علائم شل شدن پروتز

  • بازگشت تدریجی درد پس از یک دوره بهبود
  • درد هنگام ایستادن یا تحمل وزن
  • احساس ناپایداری در مفصل
  • کاهش توانایی راه رفتن
  • گاهی تورم یا التهاب اطراف مفصل

در تعویض مفصل زانو، درد ممکن است هنگام برخاستن از صندلی یا شروع راه رفتن بیشتر احساس شود. در تعویض مفصل لگن نیز درد کشاله ران یا ران هنگام تحمل وزن می‌تواند از نشانه‌های احتمالی شل شدن پروتز باشد.

تشخیص و درمان

برای تشخیص، معمولاً رادیوگرافی با تصاویر قبلی مقایسه می‌شود تا تغییر موقعیت پروتز، ایجاد خطوط شفاف اطراف آن یا تحلیل استخوان بررسی شود. در موارد مشکوک به عفونت، آزمایش‌های تکمیلی نیز لازم هستند. اگر شل شدن پروتز باعث درد قابل‌توجه یا اختلال عملکرد شده باشد، ممکن است جراحی بازنگری برای جایگزینی اجزای آسیب‌دیده انجام شود.

 شکستگی استخوان اطراف پروتز

شکستگی اطراف پروتز (Periprosthetic Fracture) به شکستگی استخوانی گفته می‌شود که در نزدیکی اجزای مفصل مصنوعی یا اطراف آن‌ها اتفاق می‌افتد. این عارضه ممکن است در استخوان ران، درشت‌نی یا نواحی اطراف پروتز لگن و زانو رخ دهد. زمین خوردن، ضربه مستقیم، پوکی استخوان و ضعف ساختار استخوان از عوامل مؤثر در بروز آن هستند.

علائم شکستگی اطراف پروتز

  • درد ناگهانی و شدید در محل جراحی‌شده
  • تورم و کبودی اطراف مفصل
  • ناتوانی در تحمل وزن
  • تغییر شکل اندام
  • کاهش ناگهانی توانایی حرکت دادن پا

تشخیص معمولاً با رادیوگرافی انجام می‌شود و در موارد پیچیده ممکن است سی‌تی‌اسکن نیز درخواست شود.

درمان شکستگی اطراف پروتز

انتخاب روش درمان به محل شکستگی، میزان جابه‌جایی قطعات استخوانی و پایداری پروتز بستگی دارد.

  • اگر شکستگی بدون جابه‌جایی باشد و پروتز همچنان پایدار بماند، در برخی بیماران درمان غیرجراحی و محدود کردن تحمل وزن امکان‌پذیر است.
  • در صورت جابه‌جایی شکستگی، ممکن است از پلاک، پیچ و ابزارهای تثبیت استخوان استفاده شود.
  • اگر پروتز نیز شل شده باشد، ممکن است علاوه بر تثبیت شکستگی، تعویض پروتز با مدل مناسب‌تر ضرورت پیدا کند.

 چه افرادی بیشتر در معرض عوارض جراحی هستند؟

اگرچه عوارض آرتروپلاستی ممکن است در هر بیماری ایجاد شوند، برخی شرایط احتمال بروز مشکلات پس از جراحی را افزایش می‌دهند. شناسایی این عوامل پیش از عمل به جراح کمک می‌کند تا اقدامات پیشگیرانه مناسب‌تری در نظر بگیرد.

عامل خطر عارضه احتمالی
دیابت کنترل‌نشده عفونت و تأخیر در ترمیم زخم
چاقی و اضافه‌وزن شدید افزایش فشار مکانیکی و برخی عوارض جراحی
سابقه لخته خون یا اختلال انعقادی افزایش احتمال DVT و آمبولی
مصرف دخانیات اختلال در ترمیم زخم و افزایش خطر عوارض
پوکی استخوان افزایش احتمال شکستگی اطراف پروتز
بیماری‌های قلبی و ریوی افزایش خطر عوارض بیهوشی و جراحی
ضعف عضلات و محدودیت حرکتی پیش از عمل دشواری در توانبخشی و بازیابی عملکرد
سابقه جراحی یا عفونت مفصل افزایش پیچیدگی جراحی و احتمال عوارض

وجود هر یک از این عوامل لزوماً به معنای ممنوعیت آرتروپلاستی نیست. در بسیاری از بیماران می‌توان با کنترل بیماری‌های زمینه‌ای، اصلاح عوامل خطر و برنامه‌ریزی دقیق‌تر، احتمال عوارض را کاهش داد. اقدامات مهم برای کاهش خطر عوارض عبارت‌اند از:

  • کنترل قند خون پیش از جراحی
  • ترک سیگار و سایر محصولات دخانی
  • بررسی و درمان عفونت‌های فعال
  • اصلاح کم‌خونی و وضعیت تغذیه در صورت نیاز
  • ارزیابی خطر لخته شدن خون و انتخاب روش پیشگیری مناسب
  • شروع تحرک و توانبخشی طبق برنامه درمانی
  • رعایت دقیق مراقبت‌های زخم و پیگیری‌های دوره‌ای

در مجموع، ارزیابی پیش از عمل و انتخاب صحیح بیمار، نوع پروتز و روش جراحی نقش مهمی در کاهش عوارض آرتروپلاستی دارند.

 دوران نقاهت بعد از عمل تعویض مفصل چقدر است؟

دوران نقاهت پس از تعویض مفصل زانو یا لگن فرایندی تدریجی است که از روزهای ابتدایی پس از جراحی آغاز می‌شود و ممکن است چند ماه ادامه پیدا کند. سرعت بهبودی در بیماران مختلف یکسان نیست و به نوع جراحی، سن، قدرت عضلات، وضعیت عمومی بدن و میزان همکاری بیمار در توانبخشی بستگی دارد.

بسیاری از بیماران در چند هفته اول می‌توانند فعالیت‌های سبک روزمره را از سر بگیرند؛ اما بازیابی قدرت عضلات، تعادل و عملکرد کامل‌تر مفصل به زمان بیشتری نیاز دارد.

روزهای اول بعد از جراحی و شروع راه رفتن

پس از پایان جراحی، بیمار به بخش ریکاوری منتقل می‌شود تا وضعیت تنفس، فشارخون، ضربان قلب، میزان درد و سایر علائم حیاتی بررسی شوند. پس از پایدار شدن شرایط عمومی، برنامه تحرک بیمار آغاز می‌شود. در بسیاری از بیماران، فیزیوتراپیست در همان روز جراحی یا روز بعد به بیمار کمک می‌کند تا ابتدا بنشیند، سپس بایستد و با استفاده از واکر یا وسیله کمکی چند قدم راه برود.

مهم‌ترین اقدامات در روزهای ابتدایی پس از جراحی عبارت‌اند از:

  • کنترل درد با داروهای تجویزشده
  • بررسی محل برش جراحی و وضعیت پانسمان
  • شروع تمرینات ساده مچ پا برای بهبود گردش خون
  • انجام تمرینات تنفسی در صورت نیاز
  • شروع تدریجی حرکت مفصل تحت نظر فیزیوتراپیست
  • راه رفتن کوتاه با کمک واکر یا عصا
  • دریافت داروهای پیشگیری از لخته شدن خون در صورت تجویز

در این مرحله، هدف بازگشت سریع به فعالیت‌های سنگین نیست؛ بلکه بیمار باید بتواند با ایمنی حرکت کند و از عوارض ناشی از بی‌حرکتی طولانی جلوگیری شود.

 استفاده از واکر و عصا بعد از تعویض مفصل

پس از تعویض مفصل، ممکن است بیمار برای حفظ تعادل و کاهش فشار واردشده به اندام جراحی‌شده به وسایل کمکی مانند واکر، عصا یا چوب زیر بغل نیاز داشته باشد. انتخاب وسیله مناسب به قدرت عضلات، تعادل، میزان درد و نوع جراحی بستگی دارد.

۱. واکر (Walker)

واکر معمولاً در روزهای ابتدایی پس از جراحی استفاده می‌شود. این وسیله سطح اتکای بیشتری فراهم می‌کند و به بیمار کمک می‌کند هنگام راه رفتن تعادل خود را حفظ کند.

۲. عصا یا چوب زیر بغل (Crutches)

با بهبود قدرت عضلات و تعادل، ممکن است بیمار بتواند از عصا یا چوب زیر بغل استفاده کند. در بیمارانی که ضعف بیشتری دارند یا محدودیت تحمل وزن برای آن‌ها تعیین شده است، ممکن است استفاده طولانی‌تری از این وسایل لازم باشد.

۳. عصای تک‌پایه (Walking Stick)

برخی بیماران پس از بهبود اولیه می‌توانند از عصای تک‌پایه استفاده کنند. معمولاً عصا در دست مخالف پای جراحی‌شده قرار می‌گیرد تا هنگام راه رفتن حمایت مناسبی ایجاد کند.

چه زمانی می‌توان وسایل کمکی را کنار گذاشت؟

زمان قطع استفاده از واکر و عصا برای همه بیماران یکسان نیست. بیمار زمانی می‌تواند بدون وسیله کمکی راه برود که:

  • تعادل کافی داشته باشد.
  • هنگام راه رفتن لنگش قابل‌توجه نداشته باشد.
  • بتواند وزن بدن را به‌طور ایمن روی اندام تحمل کند.
  • قدرت عضلات و کنترل حرکتی مناسبی به دست آورده باشد.
  • جراح یا فیزیوتراپیست قطع استفاده از وسیله کمکی را تأیید کرده باشد.

قطع زودهنگام استفاده از واکر یا عصا ممکن است احتمال زمین خوردن و آسیب به مفصل مصنوعی را افزایش دهد.

فیزیوتراپی و تمرینات توانبخشی بعد از جراحی

فیزیوتراپی بخش مهمی از درمان پس از آرتروپلاستی است. حتی اگر جراحی از نظر فنی موفقیت‌آمیز باشد، ضعف عضلات و محدودیت حرکتی می‌توانند مانع بازگشت عملکرد طبیعی بیمار شوند. برنامه توانبخشی با هدف کاهش خشکی مفصل، افزایش دامنه حرکتی، تقویت عضلات و بازیابی تعادل طراحی می‌شود.

مرحله اول: تمرینات ابتدایی پس از جراحی

در این مرحله تمرکز بر فعال‌سازی عضلات و جلوگیری از عوارض ناشی از بی‌حرکتی است. تمرینات ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • حرکت دادن مچ پا به سمت بالا و پایین
  • انقباض ایزومتریک عضلات چهارسر ران
  • انقباض عضلات سرینی
  • تمرینات تنفسی
  • خم و صاف کردن کنترل‌شده مفصل در محدوده مجاز

مرحله دوم: افزایش دامنه حرکتی و تقویت عضلات

  • با کاهش درد و تورم، تمرینات برای بهبود دامنه حرکتی و افزایش قدرت عضلات پیشرفت می‌کنند.
  • در تعویض مفصل زانو، تمرینات خم و صاف کردن زانو و تقویت عضلات چهارسر اهمیت دارند.
  • در تعویض مفصل لگن نیز تقویت عضلات سرینی و عضلات تثبیت‌کننده لگن و بهبود تعادل اهمیت ویژه‌ای دارد.

مرحله سوم: بازیابی تعادل و عملکرد حرکتی

در مراحل بعدی، تمرینات عملکردی برای راه رفتن، بالا رفتن از پله، تغییر وضعیت بدن و انجام فعالیت‌های روزمره به برنامه اضافه می‌شوند.

آیا فیزیوتراپی بعد از تعویض مفصل ضروری است؟

بله، توانبخشی ساختاریافته و تمرینات خانگی متناسب با وضعیت بیمار نقش مهمی در بازیابی عملکرد دارند. البته تعداد جلسات و نوع تمرینات باید فردی‌سازی شود. انجام تمرینات سنگین یا خارج از برنامه نیز می‌تواند باعث افزایش درد و تورم شود.

 چه زمانی می‌توان بعد از تعویض مفصل راه رفت؟

راه رفتن معمولاً در همان روز جراحی یا روز بعد آغاز می‌شود؛ البته زمان شروع آن به وضعیت عمومی بیمار، نوع جراحی و نظر تیم درمان بستگی دارد. باید بین شروع راه رفتن با کمک واکر و بازگشت به راه رفتن مستقل تفاوت قائل شد.

زمان تقریبی وضعیت راه رفتن
روز اول پس از جراحی ایستادن و چند قدم راه رفتن با کمک
هفته اول افزایش تدریجی مسافت با واکر یا عصا
هفته دوم تا چهارم بهبود تعادل و افزایش استقلال حرکتی
هفته چهارم تا ششم امکان کاهش استفاده از وسایل کمکی در بیماران منتخب
ماه دوم تا سوم بهبود بیشتر الگوی راه رفتن و استقامت

این زمان‌بندی تقریبی است و برای همه بیماران قابل تعمیم نیست. برای مثال، فردی که پیش از جراحی قدرت عضلانی مناسبی داشته و دچار بیماری زمینه‌ای نیست، ممکن است سریع‌تر به راه رفتن مستقل برسد. در مقابل، بیمار سالمندی که به دلیل آرتروز طولانی‌مدت دچار ضعف شدید عضلات شده است، ممکن است به توانبخشی طولانی‌تری نیاز داشته باشد.

همچنین در برخی جراحی‌ها، به‌ویژه موارد پیچیده یا همراه با بازسازی استخوان، ممکن است جراح برای مدتی تحمل وزن کامل را محدود کند.

چه زمانی می‌توان به فعالیت‌های روزمره بازگشت؟

بازگشت به فعالیت‌های روزمره پس از تعویض مفصل به‌صورت تدریجی انجام می‌شود. فعالیت‌هایی مانند نشستن، برخاستن، راه رفتن در خانه و انجام کارهای سبک معمولاً زودتر از فعالیت‌های سنگین امکان‌پذیر می‌شوند. زمان تقریبی بازگشت به فعالیت‌های روزمره

فعالیت زمان تقریبی
نشستن و برخاستن با کمک روزهای ابتدایی
انجام کارهای سبک شخصی طی ۱ تا ۳ هفته
راه رفتن در محیط خانه از روزهای ابتدایی با کمک
انجام کارهای سبک منزل حدود ۳ تا ۶ هفته
پیاده‌روی طولانی‌تر به‌تدریج طی ۶ تا ۱۲ هفته
فعالیت‌های سنگین‌تر بسته به نوع جراحی و وضعیت بیمار، چند ماه بعد

در تعویض مفصل لگن، ممکن است برای مدتی رعایت محدودیت‌هایی مانند پرهیز از برخی حرکات شدید خم شدن یا چرخش مفصل ضروری باشد. این محدودیت‌ها به مسیر جراحی و توصیه جراح بستگی دارند. در تعویض مفصل زانو نیز بیمار باید به‌تدریج قدرت عضلات و دامنه حرکتی خود را بازیابی کند و از وارد کردن فشار بیش‌ازحد به مفصل خودداری کند.

چه زمانی می‌توان رانندگی و ورزش را از سر گرفت؟

بازگشت به رانندگی و ورزش پس از تعویض مفصل باید بر اساس میزان بازیابی قدرت عضلات، دامنه حرکتی و کنترل حرکتی بیمار انجام شود.

رانندگی بعد از تعویض مفصل

بسیاری از بیماران پس از حدود ۴ تا ۶ هفته می‌توانند رانندگی را از سر بگیرند؛ اما این زمان به نوع جراحی و وضعیت اندام جراحی‌شده بستگی دارد. پیش از رانندگی باید شرایط زیر فراهم باشند:

  • بیمار دیگر به داروهای مخدر یا داروهای خواب‌آور نیاز نداشته باشد.
  • توانایی نشستن و کنترل کامل خودرو را داشته باشد.
  • بتواند در شرایط اضطراری به‌سرعت ترمز کند.
  • درد و محدودیت حرکتی مانع واکنش سریع او نباشد.
  • جراح بازگشت به رانندگی را تأیید کرده باشد.

در تعویض مفصل زانوی راست، توانایی کنترل پدال ترمز اهمیت ویژه‌ای دارد. در تعویض مفصل پای چپ نیز نوع خودرو و گیربکس آن می‌تواند در زمان بازگشت به رانندگی مؤثر باشد.

ورزش بعد از تعویض مفصل

فعالیت ورزشی باید با ورزش‌های کم‌فشار شروع شود و به‌تدریج افزایش پیدا کند. فعالیت‌هایی که معمولاً در صورت تأیید پزشک قابل‌بررسی هستند عبارت‌اند از:

  • پیاده‌روی
  • شنا پس از ترمیم کامل زخم
  • دوچرخه ثابت
  • تمرینات تقویتی کنترل‌شده
  • گلف و برخی فعالیت‌های تفریحی کم‌فشار

در مقابل، ورزش‌هایی مانند دویدن، پرش‌های مکرر، فوتبال و ورزش‌های برخوردی ممکن است فشار زیادی به پروتز وارد کنند و احتمال آسیب یا فرسودگی آن را افزایش دهند. زمان بازگشت به ورزش به نوع پروتز، وضعیت عضلات و سطح فعالیت پیش از جراحی بستگی دارد.

مراقبت از زخم و کنترل تورم بعد از جراحی

مراقبت صحیح از محل برش جراحی و کنترل تورم از اقدامات مهم در دوران نقاهت هستند. تورم و کبودی اطراف مفصل در هفته‌های ابتدایی تا حدی طبیعی است؛ اما افزایش ناگهانی تورم، قرمزی پیشرونده یا ترشح غیرطبیعی از زخم نیازمند بررسی پزشکی است.

مراقبت از محل جراحی

  • پانسمان را طبق دستور تیم درمان تعویض کنید.
  • تا زمانی که زخم به‌طور مناسب بسته نشده است، از خیس شدن آن خودداری کنید.
  • از دستکاری بخیه‌ها یا محل برش جراحی بپرهیزید.
  • در صورت مشاهده ترشح، بوی نامطبوع یا باز شدن زخم با پزشک تماس بگیرید.
  • زمان حمام کردن و برداشتن پانسمان را مطابق دستور جراح تعیین کنید.

روش‌های کاهش تورم

  • بالا قرار دادن اندام جراحی‌شده در وضعیت مناسب
  • استفاده از کمپرس سرد با محافظ پارچه‌ای و مطابق توصیه درمانگر
  • انجام تمرینات ساده مچ پا
  • راه رفتن کوتاه و منظم در محدوده مجاز
  • پرهیز از ایستادن یا نشستن طولانی‌مدت
  • استفاده از داروهای تجویزشده برای کنترل درد و التهاب

چه علائمی نیازمند مراجعه فوری هستند؟

  • تب و لرز همراه با افزایش درد یا قرمزی زخم
  • خروج ترشحات چرکی
  • تورم ناگهانی و دردناک ساق پا
  • درد شدید و غیرمعمول در اندام جراحی‌شده
  • تنگی نفس یا درد قفسه سینه

این علائم ممکن است نشان‌دهنده عفونت، لخته خون یا سایر عوارض باشند و نباید نادیده گرفته شوند.

 آیا بدون جراحی می‌توان از تعویض مفصل جلوگیری کرد؟

در برخی بیماران مبتلا به آرتروز زانو و لگن، می‌توان با استفاده از روش‌های درمانی غیرجراحی، درد را کاهش داد و عملکرد مفصل را برای مدتی حفظ کرد. این روش‌ها به‌ویژه در مراحل خفیف تا متوسط آرتروز اهمیت دارند و ممکن است نیاز به جراحی را به تعویق بیندازند.

بااین‌حال، باید میان کنترل علائم آرتروز و درمان تخریب ساختاری مفصل تفاوت قائل شد. درمان‌های دارویی، فیزیوتراپی و تزریقات مفصلی می‌توانند به کاهش درد و التهاب کمک کنند، اما در حال حاضر هیچ‌یک از این روش‌ها قادر نیستند غضروف کاملاً تخریب‌شده را به‌طور قابل‌اعتماد بازسازی کنند.

انتخاب درمان غیرجراحی باید بر اساس شدت آرتروز، میزان تخریب غضروف، وضعیت استخوان، سن بیمار و سطح محدودیت حرکتی انجام شود.

 درمان دارویی و فیزیوتراپی برای کاهش علائم آرتروز

درمان دارویی و فیزیوتراپی از روش‌های اصلی مدیریت غیرجراحی آرتروز زانو و لگن هستند. هدف این روش‌ها کاهش درد، کنترل التهاب، تقویت عضلات اطراف مفصل و حفظ توانایی حرکتی بیمار است.

۱. درمان دارویی آرتروز

داروهای مورد استفاده برای کنترل علائم آرتروز را می‌توان به چند گروه تقسیم کرد:

  • داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs): داروهایی مانند ایبوپروفن و ناپروکسن می‌توانند به کاهش درد و التهاب کمک کنند. استفاده از آن‌ها باید با توجه به وضعیت معده، کلیه، قلب و داروهای مصرفی بیمار انجام شود.
  • داروهای ضدالتهاب موضعی: ژل‌ها و کرم‌های حاوی داروهای ضدالتهاب مانند دیکلوفناک به‌ویژه در آرتروز زانو کاربرد دارند و ممکن است با عوارض سیستمیک کمتری نسبت به داروهای خوراکی همراه باشند.
  • داروهای مسکن: برخی مسکن‌ها ممکن است برای کنترل کوتاه‌مدت درد استفاده شوند؛ اما مصرف طولانی‌مدت آن‌ها باید با ارزیابی دقیق پزشک انجام شود.

درمان دارویی به‌تنهایی نمی‌تواند پیشرفت ساختاری آرتروز را متوقف کند، اما در کنار سایر روش‌ها می‌تواند به بیمار کمک کند فعالیت‌های روزمره خود را راحت‌تر انجام دهد.

۲. فیزیوتراپی و تمرین‌درمانی

فیزیوتراپی یکی از مؤثرترین روش‌های غیرجراحی برای بهبود عملکرد بیماران مبتلا به آرتروز است. ضعف عضلات اطراف مفصل می‌تواند باعث افزایش فشار مکانیکی و تشدید مشکلات حرکتی شود. در برنامه فیزیوتراپی، تمرینات متناسب با وضعیت بیمار انتخاب می‌شوند.

نوع تمرین هدف درمانی
تقویت عضلات چهارسر ران افزایش پایداری و حمایت عضلانی زانو
تقویت عضلات سرینی بهبود کنترل و پایداری لگن
تمرینات دامنه حرکتی کاهش خشکی مفصل
تمرینات تعادلی بهبود کنترل حرکتی و کاهش خطر زمین خوردن
تمرینات هوازی کم‌فشار افزایش استقامت و بهبود عملکرد عمومی

تمرینات باید متناسب با شدت بیماری انتخاب شوند. برای مثال، در بیماران مبتلا به آرتروز پیشرفته زانو، تمرینات پرفشار ممکن است درد را تشدید کنند؛ بنابراین بهتر است فعالیت‌ها به‌صورت تدریجی و تحت نظر فیزیوتراپیست افزایش پیدا کنند.

۳. سایر روش‌های غیرجراحی

بسته به شرایط بیمار، روش‌های دیگری نیز ممکن است برای کنترل علائم مورد استفاده قرار گیرند:

  • استفاده از زانوبندهای طبی در برخی بیماران مبتلا به آرتروز زانو
  • استفاده از عصا برای کاهش فشار واردشده به مفصل
  • اصلاح الگوی راه رفتن
  • تمرینات آبی و آب‌درمانی
  • آموزش نحوه صحیح انجام فعالیت‌های روزمره

تمرین‌درمانی متناسب با شرایط بیمار و برنامه‌های کاهش وزن در افراد دارای اضافه‌وزن از مداخلات اصلی مدیریت آرتروز محسوب می‌شوند.

نقش کاهش وزن و اصلاح فعالیت‌های روزمره

وزن بدن یکی از عوامل مؤثر بر فشار مکانیکی واردشده به مفاصل تحمل‌کننده وزن، به‌ویژه زانو است. در افراد دارای اضافه‌وزن یا چاقی، کاهش وزن می‌تواند فشار واردشده به مفصل را کاهش دهد و به کنترل درد و بهبود عملکرد حرکتی کمک کند. این موضوع در بیماران مبتلا به آرتروز زانو اهمیت ویژه‌ای دارد؛ زیرا هنگام راه رفتن و بالا رفتن از پله، نیروی واردشده به مفصل زانو چند برابر وزن بدن می‌شود.

کاهش وزن در بیماران دارای اضافه‌وزن می‌تواند مزایای زیر را به همراه داشته باشد:

  • کاهش بار مکانیکی واردشده به مفصل زانو
  • کاهش شدت درد هنگام راه رفتن
  • بهبود توانایی انجام فعالیت‌های روزمره
  • تسهیل انجام تمرینات فیزیوتراپی
  • کاهش برخی عوامل متابولیک مرتبط با التهاب

برای رسیدن به این اهداف، کاهش وزن باید تدریجی و با برنامه تغذیه‌ای مناسب انجام شود. رژیم‌های غذایی محدودکننده و کاهش وزن سریع ممکن است باعث تحلیل عضلات شوند و عملکرد حرکتی بیمار را تحت تأثیر قرار دهند. علاوه بر کاهش وزن، تغییر نحوه انجام فعالیت‌های روزانه نیز می‌تواند به کاهش فشار واردشده به مفصل کمک کند.

برخی توصیه‌های کاربردی عبارت‌اند از:

  • کاهش زمان ایستادن طولانی‌مدت
  • پرهیز از بالا و پایین رفتن مکرر از پله در صورت تشدید درد
  • اجتناب از نشستن طولانی‌مدت در وضعیت چمباتمه یا دو زانو
  • استفاده از صندلی با ارتفاع مناسب
  • جایگزین کردن پیاده‌روی روی سطوح ناهموار با فعالیت‌های کم‌فشار
  • تقسیم فعالیت‌های سنگین به چند مرحله کوتاه‌تر
  • استفاده از دوچرخه ثابت یا شنا در صورت تحمل مناسب مفصل

نکته مهم این است که استراحت مطلق برای بیماران مبتلا به آرتروز توصیه نمی‌شود. بی‌تحرکی طولانی می‌تواند باعث ضعف عضلات، خشکی مفصل و کاهش توانایی حرکتی شود. هدف، حفظ فعالیت بدنی متناسب با ظرفیت مفصل است.

تزریق ژل زانو و PRP برای کنترل علائم آرتروز

تزریقات داخل مفصلی یکی از روش‌های درمانی مورد استفاده برای برخی بیماران مبتلا به آرتروز زانو هستند. این روش‌ها با هدف کاهش درد و بهبود عملکرد مفصل انجام می‌شوند و ممکن است در بیمارانی که پاسخ کافی به درمان‌های اولیه نداده‌اند، مورد بررسی قرار گیرند. البته اثربخشی انواع تزریق یکسان نیست و انتخاب روش مناسب باید بر اساس شواهد علمی، شدت بیماری و شرایط بیمار انجام شود.

۱. تزریق ژل زانو (Hyaluronic Acid Injection)

هیالورونیک اسید ماده‌ای است که به‌طور طبیعی در مایع مفصلی وجود دارد و در روان‌سازی و کاهش اصطکاک سطوح مفصلی نقش دارد. در تزریق ژل زانو، ماده حاوی هیالورونیک اسید به داخل فضای مفصلی تزریق می‌شود. هدف از این روش، بهبود ویژگی‌های مایع مفصلی و کاهش علائم آرتروز است.

۲. تزریق PRP برای آرتروز زانو

PRP یا پلاسمای غنی از پلاکت (Platelet-Rich Plasma) فرآورده‌ای است که از خون خود بیمار تهیه می‌شود. در این روش، خون گرفته‌شده پس از فرآوری و جداسازی اجزای آن، برای دستیابی به پلاسمایی با غلظت بالاتر پلاکت آماده می‌شود.

پلاکت‌ها حاوی ترکیبات زیستی و فاکتورهای رشدی هستند که در فرایندهای ترمیم بافتی نقش دارند. به همین دلیل، از PRP به‌عنوان یکی از روش‌های تزریقی مورد بررسی برای کنترل علائم آرتروز زانو استفاده می‌شود. پژوهشگران معتقدند ترکیبات موجود در پلاکت‌ها ممکن است بر التهاب موضعی و محیط زیستی مفصل تأثیر بگذارند. برخی مطالعات بالینی نیز کاهش درد و بهبود عملکرد زانو را در تعدادی از بیماران گزارش کرده‌اند.

بااین‌حال، چند محدودیت مهم وجود دارد:

  • روش تهیه PRP در مراکز مختلف یکسان نیست.
  • غلظت پلاکت‌ها و میزان گلبول‌های سفید در فرآورده‌ها متفاوت است.
  • تعداد جلسات و فاصله تزریق‌ها استاندارد واحدی ندارد.
  • نتایج مطالعات درباره میزان و مدت اثربخشی کاملاً یکسان نیستند.

آیا تزریق PRP می‌تواند مانع تعویض مفصل شود؟

در حال حاضر شواهد کافی وجود ندارد که نشان دهد PRP می‌تواند از تخریب پیشرفته مفصل جلوگیری کند یا نیاز به تعویض مفصل را به‌طور قطعی از بین ببرد. این روش، در صورت انتخاب بیمار مناسب، ممکن است با هدف کنترل علائم مورد بررسی قرار گیرد. تفاوت تزریق ژل و PRP زانو

ویژگی تزریق ژل تزریق PRP
ماده تزریقی هیالورونیک اسید پلاسمای تهیه‌شده از خون بیمار
منشأ ماده فرآورده دارویی خون خود بیمار
هدف اصلی بهبود ویژگی‌های مایع مفصلی و کنترل علائم تعدیل محیط زیستی مفصل و کنترل علائم
شواهد اثربخشی متناقض و محدود متناقض و وابسته به نوع فرآورده
بازسازی قطعی غضروف اثبات نشده اثبات نشده

برای آشنایی با روش‌های تزریق مفصل و ارزیابی امکان استفاده از آن‌ها، بیمار می‌تواند از خدمات تخصصی تزریق زانو در مجموعه دکتر هومن کوکبی استفاده کند. انتخاب نوع تزریق باید پس از معاینه و بررسی میزان تخریب مفصل انجام شود.

 اوزون‌تراپی زانو و جایگاه آن در درمان‌های غیرجراحی

اوزون‌تراپی (Ozone Therapy) یکی دیگر از روش‌های تزریقی است که در برخی مراکز برای کنترل علائم آرتروز زانو مورد استفاده قرار می‌گیرد. در این روش، مخلوطی از اکسیژن و اوزون با غلظت مشخص به‌صورت داخل مفصلی تزریق می‌شود. هدف از این درمان، تأثیرگذاری بر فرایندهای التهابی و کاهش درد است.

در اوزون‌تراپی زانو، پس از آماده‌سازی و ضدعفونی محل تزریق، مخلوط اکسیژن و اوزون با تجهیزات مخصوص و در شرایط استریل به فضای مفصلی تزریق می‌شود. این روش معمولاً به‌عنوان یک مداخله غیرجراحی و با هدف کنترل علائم مطرح می‌شود؛ اما شواهد مربوط به اثربخشی و ایمنی بلندمدت آن محدودتر از درمان‌های استاندارد آرتروز است.

محدودیت‌های اوزون‌تراپی

  • نبود استاندارد یکسان برای غلظت و تعداد جلسات
  • محدود بودن شواهد با کیفیت بالا درباره اثربخشی بلندمدت
  • نامشخص بودن میزان تأثیر بر روند تخریب غضروف
  • احتمال بروز درد، التهاب یا عفونت در محل تزریق
  • نبود شواهد کافی درباره جلوگیری از نیاز به آرتروپلاستی

در نتیجه، اگر اوزون‌تراپی برای بیمار مطرح شود، باید محدودیت‌های علمی آن توضیح داده شود و تصمیم‌گیری بر اساس شرایط بالینی و ترجیح آگاهانه بیمار صورت گیرد.

 چه زمانی درمان‌های غیرجراحی دیگر کافی نیستند؟

درمان‌های غیرجراحی می‌توانند در بسیاری از بیماران به کنترل علائم آرتروز کمک کنند؛ اما زمانی که تخریب مفصل پیشرفته باشد و درد و محدودیت حرکتی به‌طور جدی کیفیت زندگی را کاهش دهند، ممکن است ادامه این روش‌ها پاسخ‌گوی نیاز بیمار نباشد.

نشانه‌هایی که می‌توانند بیانگر ناکافی بودن درمان غیرجراحی باشند عبارت‌اند از:

  • درد مداوم زانو یا لگن که با دارو و سایر درمان‌ها کنترل نمی‌شود.
  • درد شبانه و اختلال در خواب.
  • دشواری در راه رفتن و انجام فعالیت‌های ساده روزمره.
  • کاهش قابل‌توجه دامنه حرکتی مفصل.
  • تغییر شکل و انحراف پیشرونده مفصل.
  • تخریب گسترده غضروف و کاهش شدید فضای مفصلی در تصویربرداری.
  • محدود شدن استقلال بیمار و نیاز مداوم به وسایل کمکی.

آیا در آرتروز انتهایی باید حتماً تعویض مفصل انجام شود؟

در بیماران مبتلا به آرتروز انتهایی، اگر درد و ناتوانی عملکردی شدید باشد و درمان‌های غیرجراحی مناسب نتیجه کافی نداشته باشند، تعویض مفصل می‌تواند مؤثرترین گزینه درمانی باشد. البته شدت تخریب در تصاویر رادیوگرافی به‌تنهایی برای تصمیم‌گیری کافی نیست. جراح باید وضعیت بالینی، میزان درد، توانایی حرکتی و انتظارات بیمار را نیز در نظر بگیرد.

تفاوت نقش درمان‌های غیرجراحی و جراحی تعویض مفصل

روش درمانی هدف اصلی محدودیت
دارودرمانی کنترل درد و التهاب تخریب ساختاری مفصل را برطرف نمی‌کند
فیزیوتراپی تقویت عضلات و بهبود عملکرد غضروف از بین‌رفته را بازسازی نمی‌کند
کاهش وزن کاهش فشار مکانیکی مفصل به‌تنهایی برای آرتروز انتهایی کافی نیست
تزریق ژل تلاش برای کنترل علائم شواهد اثربخشی متناقض
تزریق PRP تلاش برای تعدیل التهاب و کنترل درد شواهد ناهمگون و بدون اثبات بازسازی غضروف
اوزون‌تراپی تلاش برای کاهش درد شواهد محدود و نبود توصیه استاندارد
آرتروپلاستی جایگزینی سطوح مفصلی تخریب‌شده نیازمند جراحی و توانبخشی پس از عمل

درمان‌های غیرجراحی و جراحی الزاماً در مقابل یکدیگر قرار ندارند. در بسیاری از بیماران، درمان دارویی، فیزیوتراپی و اصلاح سبک زندگی می‌توانند قبل و بعد از آرتروپلاستی نیز نقش داشته باشند. برای بیماران مبتلا به آرتروز زانو یا لگن، انتخاب مسیر درمان باید پس از بررسی میزان آسیب مفصل انجام شود.

 هزینه جراحی تعویض مفصل زانو و لگن چقدر است؟

هزینه جراحی تعویض مفصل زانو و لگن به عوامل مختلفی مانند نوع جراحی، نوع و برند پروتز، بیمارستان محل انجام عمل، دستمزد تیم جراحی و پوشش بیمه بستگی دارد. به همین دلیل، نمی‌توان برای تمام بیماران مبلغ ثابتی در نظر گرفت.

برای مثال، هزینه تعویض کامل مفصل زانو ممکن است با تعویض جزئی آن متفاوت باشد. همچنین در جراحی تعویض مفصل لگن، نوع پروتز، کشور سازنده و روش تثبیت آن در استخوان می‌توانند بر هزینه نهایی تأثیر بگذارند. از طرف دیگر، هزینه‌ای که بیمار پرداخت می‌کند لزوماً با هزینه کل جراحی یکسان نیست؛ زیرا بخشی از مخارج ممکن است تحت پوشش بیمه پایه یا تکمیلی قرار بگیرد.

چه عواملی بر هزینه تعویض مفصل تأثیر می‌گذارند؟

هزینه نهایی آرتروپلاستی حاصل مجموع هزینه‌های مربوط به پروتز، جراحی، بستری، بیهوشی و مراقبت‌های قبل و بعد از عمل است. مهم‌ترین عوامل مؤثر بر این هزینه عبارت‌اند از:

۱. نوع جراحی و میزان پیچیدگی آن

تعویض کامل مفصل زانو یا لگن معمولاً با تعویض جزئی تفاوت هزینه دارد. همچنین جراحی‌های پیچیده، مانند تعویض مجدد مفصل یا جراحی در بیماران دارای نقص استخوانی شدید، ممکن است به تجهیزات و پروتزهای تخصصی‌تری نیاز داشته باشند.

۲. نوع و برند پروتز

قیمت پروتز یکی از اجزای مهم هزینه جراحی است. تفاوت در طراحی، مواد اولیه، فناوری ساخت، برند تولیدکننده و داخلی یا وارداتی بودن محصول می‌تواند باعث اختلاف قیمت شود.

۳. بیمارستان محل انجام جراحی

هزینه تعویض مفصل در بیمارستان‌های دولتی، عمومی غیردولتی و خصوصی یکسان نیست. تعرفه خدمات درمانی، نوع اتاق بستری، امکانات اتاق عمل و خدمات بیمارستانی بر مبلغ نهایی تأثیر می‌گذارند.

۴. دستمزد جراح و تیم درمان

حق‌الزحمه جراح، دستیاران، متخصص بیهوشی و سایر اعضای تیم درمان از اجزای هزینه جراحی هستند. این مبالغ با توجه به نوع مرکز درمانی، تعرفه‌های مصوب و شرایط جراحی متفاوت خواهند بود.

۵. شرایط جسمی و بیماری‌های زمینه‌ای بیمار

در برخی بیماران، وجود بیماری‌های قلبی، دیابت کنترل‌نشده، کم‌خونی یا مشکلات استخوانی ممکن است به آزمایش‌ها، مشاوره‌های تخصصی و مراقبت‌های بیشتری نیاز داشته باشد.

۶. هزینه‌های توانبخشی و مراقبت‌های پس از جراحی

هزینه فیزیوتراپی، داروها، پانسمان، وسایل کمکی مانند واکر و عصا و ویزیت‌های پیگیری نیز باید در برآورد هزینه کلی درمان در نظر گرفته شوند.

 تفاوت هزینه تعویض کامل و جزئی مفصل

یکی از عوامل مؤثر بر هزینه آرتروپلاستی، میزان جایگزینی ساختار طبیعی مفصل است. در تعویض کامل، سطوح اصلی مفصل با اجزای مصنوعی جایگزین می‌شوند؛ اما در تعویض جزئی، تنها بخش آسیب‌دیده مفصل مورد درمان قرار می‌گیرد. این تفاوت می‌تواند بر تعداد و نوع اجزای پروتز، تجهیزات مورد استفاده و پیچیدگی جراحی تأثیر بگذارد.

معیار مقایسه تعویض کامل مفصل تعویض جزئی مفصل
میزان جایگزینی سطوح اصلی مفصل بخش آسیب‌دیده مفصل
اجزای پروتز معمولاً بیشتر معمولاً کمتر
پیچیدگی جراحی وابسته به وضعیت مفصل در بیماران منتخب معمولاً محدودتر
هزینه پروتز بسته به طراحی و تعداد اجزا بسته به نوع پروتز
هزینه نهایی متغیر و وابسته به شرایط جراحی متغیر و وابسته به شرایط جراحی

در تعویض جزئی زانو، فقط یک کمپارتمان آسیب‌دیده جایگزین می‌شود؛ درحالی‌که در تعویض کامل، اجزای اصلی مفصل زانو مورد بازسازی قرار می‌گیرند. در مفصل لگن نیز تفاوت اصلی میان همی‌آرتروپلاستی و تعویض کامل، در جایگزینی سر استخوان ران به‌تنهایی یا همراه با حفره استابولوم است.

البته نمی‌توان نتیجه گرفت که تعویض جزئی در تمام شرایط ارزان‌تر تمام می‌شود؛ زیرا هزینه نهایی به نوع پروتز، مرکز درمانی، مدت بستری و شرایط بیمار بستگی دارد. همچنین انتخاب روش جراحی باید بر اساس اندیکاسیون پزشکی باشد، نه صرفاً هزینه کمتر.

تأثیر نوع پروتز و کشور سازنده بر هزینه جراحی

پروتز مورد استفاده در تعویض مفصل زانو و لگن از نظر جنس، طراحی، فناوری تولید و برند سازنده متفاوت است. این تفاوت‌ها می‌توانند باعث اختلاف قیمت میان پروتزهای موجود در بازار شوند.

۱. پروتزهای تولید داخل

پروتزهای تولید داخل ممکن است به دلیل کاهش هزینه‌های واردات و وابستگی کمتر به نوسانات ارزی، قیمت متفاوتی نسبت به برخی نمونه‌های وارداتی داشته باشند. البته کیفیت و قابلیت استفاده از هر محصول باید بر اساس مشخصات فنی، استانداردهای مربوط و شواهد عملکرد آن ارزیابی شود.

۲. پروتزهای وارداتی

پروتزهای وارداتی از برندها و کشورهای سازنده مختلف عرضه می‌شوند. قیمت این محصولات می‌تواند تحت تأثیر موارد زیر تغییر کند:

  • کشور تولیدکننده و برند تجاری
  • فناوری ساخت و طراحی پروتز
  • جنس اجزای مصنوعی
  • نوع سطح تماس و مقاومت در برابر سایش
  • هزینه واردات و شرایط تأمین کالا
  • نوسانات نرخ ارز و زنجیره تأمین

۳. تفاوت قیمت پروتز زانو و لگن

پروتز زانو و لگن از نظر تعداد اجزا و طراحی ساختاری متفاوت هستند. برای مثال، پروتز کامل لگن شامل کاپ استابولار، لاینر، سر فمورال و ساقه فمورال است؛ درحالی‌که پروتز زانو از قطعات فمورال، تیبیال و لایه پلی‌اتیلنی تشکیل می‌شود. به همین دلیل، قیمت این دو گروه از پروتزها را نمی‌توان صرفاً بر اساس کشور سازنده مقایسه کرد.

 هزینه بیمارستان، جراحی و مراقبت‌های پس از عمل

هزینه جراحی تعویض مفصل تنها به خرید پروتز محدود نمی‌شود. بخش دیگری از مخارج مربوط به خدمات بیمارستانی، تیم جراحی، بیهوشی و مراقبت‌های پس از عمل است. برای برنامه‌ریزی مالی بهتر، می‌توان هزینه‌ها را در چند گروه دسته‌بندی کرد:

گروه هزینه مواردی که شامل می‌شود
هزینه‌های قبل از جراحی ویزیت، آزمایش خون، تصویربرداری و مشاوره‌های تخصصی
هزینه پروتز خرید اجزای مصنوعی مفصل و تجهیزات مورد نیاز
هزینه جراحی دستمزد جراح، دستیاران و خدمات اتاق عمل
هزینه بیهوشی دستمزد متخصص بیهوشی و داروهای مربوط
هزینه بیمارستان بستری، هتلینگ، خدمات پرستاری و تجهیزات مصرفی
هزینه‌های پس از عمل دارو، پانسمان، واکر، عصا و فیزیوتراپی

تفاوت هزینه در بیمارستان دولتی و خصوصی

در بیمارستان‌های دولتی و مراکز درمانی طرف قرارداد با بیمه، بخشی از هزینه‌ها ممکن است بر اساس تعرفه‌های مصوب و پوشش بیمه پرداخت شود. در بیمارستان‌های خصوصی نیز نوع خدمات، تعرفه مرکز، اتاق بستری و قراردادهای بیمه‌ای در تعیین سهم پرداختی بیمار نقش دارند.

برای برآورد دقیق هزینه، بهتر است بیمار پیش از جراحی از واحد پذیرش بیمارستان درخواست کند که پیش‌فاکتور یا برآورد تفکیک‌شده هزینه‌ها را ارائه دهد. همچنین باید مشخص شود که آیا هزینه پروتز، خدمات بیهوشی، داروها، فیزیوتراپی و ویزیت‌های بعدی در مبلغ اعلام‌شده لحاظ شده‌اند یا جداگانه محاسبه می‌شوند.

 آیا بیمه هزینه تعویض مفصل را پوشش می‌دهد؟

بله، جراحی تعویض مفصل زانو و لگن در صورت داشتن شرایط لازم ممکن است تحت پوشش بیمه پایه و تکمیلی قرار بگیرد. بااین‌حال، میزان پوشش به نوع بیمه، تعرفه‌های مورد تأیید، بیمارستان محل جراحی، قرارداد مرکز درمانی و سقف تعهدات بیمه‌نامه بستگی دارد.

۱. پوشش بیمه پایه

بیمه‌های پایه مانند تأمین اجتماعی، بیمه سلامت و نیروهای مسلح ممکن است بخشی از هزینه‌های بستری، اتاق عمل، خدمات درمانی و برخی تجهیزات مورد تأیید را طبق ضوابط خود پوشش دهند. میزان پرداخت بیمه در مراکز دولتی و خصوصی می‌تواند متفاوت باشد و تمام هزینه‌های خارج از تعهد بیمه لزوماً پرداخت نمی‌شوند.

۲. پوشش بیمه تکمیلی

بیمه تکمیلی ممکن است بخشی از هزینه‌های زیر را پوشش دهد:

  • هزینه بستری و خدمات بیمارستانی
  • اتاق عمل و بیهوشی
  • دستمزد جراح طبق شرایط بیمه‌نامه
  • هزینه پروتز در صورت قرار گرفتن در تعهدات بیمه
  • برخی آزمایش‌ها و خدمات تشخیصی
  • بخشی از هزینه‌های توانبخشی پس از عمل

البته هر بیمه‌نامه سقف تعهدات و شرایط اختصاصی خود را دارد. ممکن است هزینه پروتز به‌طور کامل پوشش داده نشود یا برای بازپرداخت آن ارائه فاکتور رسمی و مدارک پزشکی الزامی باشد.

پیش از جراحی چه مواردی را از شرکت بیمه بپرسیم؟

  • آیا جراحی تعویض مفصل زانو یا لگن در تعهدات بیمه قرار دارد؟
  • سقف تعهدات بستری و جراحی چقدر است؟
  • آیا هزینه پروتز نیز تحت پوشش قرار می‌گیرد؟
  • آیا بیمارستان انتخابی با بیمه قرارداد دارد؟
  • میزان فرانشیز و سهم پرداختی بیمار چقدر است؟
  • آیا برای جراحی به معرفی‌نامه یا تأییدیه قبلی نیاز است؟
  • آیا هزینه فیزیوتراپی پس از عمل نیز پرداخت می‌شود؟

پیش از تعیین تاریخ جراحی، بهتر است شرایط پوشش بیمه را مستقیماً از شرکت بیمه و واحد پذیرش بیمارستان استعلام کنید؛ زیرا سقف تعهدات و قراردادها ممکن است تغییر کنند.

چرا انتخاب جراح متخصص در نتیجه آرتروپلاستی اهمیت دارد؟

جراحی تعویض مفصل زانو و لگن به برنامه‌ریزی دقیق، شناخت کامل آناتومی مفصل و انتخاب صحیح پروتز نیاز دارد. نتیجه این جراحی فقط به کیفیت پروتز وابسته نیست؛ بلکه نحوه ارزیابی بیمار، انتخاب روش جراحی، دقت در جایگذاری اجزای مصنوعی و مدیریت مشکلات احتمالی نیز نقش مهمی در نتیجه نهایی دارند. انتخاب جراح آشنا با جراحی‌های بازسازی و تعویض مفصل می‌تواند به تصمیم‌گیری مناسب‌تر و مدیریت بهتر مراحل درمان کمک کند.

 اهمیت تجربه جراح در انتخاب و جایگذاری پروتز

جراح ارتوپد باید بتواند با توجه به وضعیت مفصل و شرایط بیمار، نوع مناسب پروتز و روش جراحی را انتخاب کند. حتی پروتز با طراحی مناسب نیز در صورت انتخاب نادرست اندازه یا قرارگیری نامناسب ممکن است عملکرد مطلوبی نداشته باشد. مهم‌ترین جنبه‌های تخصص جراح در آرتروپلاستی عبارت‌اند از:

  • شناخت دقیق آناتومی زانو و لگن و تغییرات ناشی از آرتروز
  • توانایی ارزیابی راستای اندام و تعادل بافت‌های نرم
  • انتخاب اندازه و طراحی مناسب پروتز
  • جایگذاری دقیق اجزای مصنوعی
  • مدیریت بدشکلی‌های استخوانی و نقص‌های ساختاری
  • تشخیص و مدیریت عوارض احتمالی حین و پس از جراحی

برای مثال، در تعویض مفصل زانو، قرارگیری نامناسب قطعات پروتز یا عدم تعادل رباط‌ها می‌تواند باعث اختلال در حرکت و پایداری مفصل شود. در تعویض مفصل لگن نیز موقعیت کاپ استابولار و ساقه فمورال در پایداری مفصل و احتمال دررفتگی اهمیت دارد.

هنگام انتخاب جراح به چه مواردی توجه کنیم؟

  • تخصص و آموزش مرتبط با جراحی مفاصل
  • تجربه انجام جراحی‌های مشابه
  • آشنایی با انواع پروتز و روش‌های جراحی
  • امکان توضیح شفاف مزایا، محدودیت‌ها و خطرات درمان
  • دسترسی به برنامه پیگیری و توانبخشی پس از جراحی

تعداد جراحی‌ها به‌تنهایی معیار کافی برای ارزیابی کیفیت یک جراح نیست؛ بلکه باید تجربه حرفه‌ای، نتایج درمانی و توانایی مدیریت شرایط پیچیده نیز مورد توجه قرار گیرند.

بررسی شرایط بیمار و انتخاب روش جراحی مناسب

همه بیماران مبتلا به آرتروز یا تخریب مفصل، کاندید یک نوع جراحی نیستند. انتخاب روش آرتروپلاستی باید پس از بررسی شرایط اختصاصی هر فرد انجام شود. در مرحله ارزیابی، جراح موارد مختلفی را در نظر می‌گیرد:

۱. بررسی شدت و محل تخریب مفصل

در زانو باید مشخص شود که کدام کمپارتمان‌ها آسیب دیده‌اند و آیا امکان حفظ بخش‌های سالم مفصل وجود دارد یا خیر. در لگن نیز میزان تخریب سر استخوان ران و حفره استابولوم بررسی می‌شود.

۲. ارزیابی ساختار استخوان و رباط‌ها

کیفیت استخوان، وجود نقص استخوانی و عملکرد رباط‌های اطراف مفصل می‌توانند در انتخاب پروتز و نحوه تثبیت آن مؤثر باشند.

۳. بررسی سن و سطح فعالیت بیمار

سن تقویمی به‌تنهایی تعیین‌کننده نیست. میزان فعالیت، شرایط جسمی، انتظارات بیمار و احتمال نیاز به جراحی مجدد در آینده نیز اهمیت دارند.

۴. بررسی بیماری‌های زمینه‌ای

بیماری‌هایی مانند دیابت، مشکلات قلبی، پوکی استخوان و اختلالات انعقادی باید پیش از جراحی شناسایی و تا حد امکان کنترل شوند.

۵. انتخاب میان درمان غیرجراحی و جراحی

در برخی بیماران، ادامه درمان‌های محافظه‌کارانه مانند فیزیوتراپی، دارودرمانی و تزریقات می‌تواند انتخاب مناسبی باشد. در مقابل، اگر تخریب مفصل پیشرفته باشد و علائم با درمان‌های غیرجراحی کنترل نشوند، تعویض مفصل ممکن است گزینه مناسب‌تری باشد.

این ارزیابی به جراح کمک می‌کند تا روشی متناسب با شرایط واقعی بیمار انتخاب کند و از انجام جراحی غیرضروری یا انتخاب نامناسب نوع پروتز جلوگیری شود.

 اهمیت پیگیری و مراقبت‌های پس از جراحی

مراقبت از بیمار پس از آرتروپلاستی به‌اندازه برنامه‌ریزی پیش از جراحی اهمیت دارد. حتی پس از انجام موفقیت‌آمیز تعویض مفصل، بیمار برای بازیابی قدرت عضلات، دامنه حرکتی و الگوی طبیعی راه رفتن به برنامه توانبخشی و پیگیری منظم نیاز دارد.

مهم‌ترین وظایف تیم درمان در دوره پس از جراحی عبارت‌اند از:

  • بررسی وضعیت زخم و روند ترمیم آن
  • کنترل درد و تورم
  • ارزیابی دامنه حرکتی و عملکرد مفصل
  • بررسی پایداری پروتز در صورت وجود علائم مشکوک
  • برنامه‌ریزی فیزیوتراپی و تمرینات خانگی
  • بررسی علائم عفونت یا لخته شدن خون
  • ارزیابی روند بازگشت بیمار به فعالیت‌های روزمره

پیگیری‌های دوره‌ای همچنین به تشخیص زودهنگام مشکلاتی مانند شل شدن پروتز، عفونت یا تغییر موقعیت اجزای مصنوعی کمک می‌کنند.

 جراحی تعویض مفصل زانو و لگن توسط دکتر هومن کوکبی

انتخاب روش مناسب برای درمان آرتروز پیشرفته و تخریب مفصل به ارزیابی دقیق وضعیت بیمار نیاز دارد. در برخی موارد، درمان‌های غیرجراحی می‌توانند درد و محدودیت حرکتی را کنترل کنند؛ اما زمانی که آسیب مفصل گسترده باشد و روش‌های محافظه‌کارانه نتیجه کافی نداشته باشند، جراحی تعویض مفصل مطرح می‌شود.

روند ارزیابی و برنامه‌ریزی درمان می‌تواند شامل مراحل زیر باشد:

  1. بررسی سوابق پزشکی، علائم و درمان‌های قبلی بیمار
  2. معاینه زانو یا لگن و ارزیابی عملکرد حرکتی
  3. بررسی رادیوگرافی و سایر تصاویر تشخیصی مورد نیاز
  4. تعیین امکان ادامه درمان غیرجراحی یا ضرورت بررسی آرتروپلاستی
  5. انتخاب نوع جراحی و پروتز متناسب با شرایط بیمار
  6. برنامه‌ریزی برای مراقبت و توانبخشی پس از عمل

اگر به دلیل درد مزمن زانو یا لگن، آرتروز پیشرفته یا محدودیت حرکتی با مشکل مواجه هستید، می‌توانید برای بررسی وضعیت مفصل و دریافت راهنمایی درباره گزینه‌های درمانی به  دکتر هومن کوکبی مراجعه کنید. هدف از ارزیابی تخصصی این است که مشخص شود آیا بیمار واقعاً به تعویض مفصل نیاز دارد یا می‌توان با روش‌های غیرجراحی، عملکرد مفصل را حفظ کرد.

 سوالات متداول

 آرتروپلاستی چیست و چه کاربردی دارد؟

آرتروپلاستی نوعی جراحی ارتوپدی برای بازسازی یا جایگزینی سطوح آسیب‌دیده مفصل است. این روش بیشتر برای درمان تخریب پیشرفته مفاصل زانو و لگن استفاده می‌شود و هدف آن کاهش درد و بهبود عملکرد حرکتی است.

 آیا تعویض مفصل همان آرتروپلاستی است؟

تعویض مفصل یکی از انواع آرتروپلاستی است. آرتروپلاستی اصطلاح گسترده‌تری برای جراحی بازسازی یا اصلاح مفصل محسوب می‌شود، درحالی‌که در تعویض مفصل، تمام یا بخشی از سطوح مفصلی با پروتز مصنوعی جایگزین می‌شوند.

 چه زمانی باید مفصل زانو یا لگن را تعویض کرد؟

زمانی که تخریب مفصل باعث درد مداوم، محدودیت حرکتی و اختلال جدی در فعالیت‌های روزمره شود و درمان‌های غیرجراحی نتوانند علائم را به میزان کافی کنترل کنند، جراحی تعویض مفصل مطرح می‌شود. تصمیم نهایی پس از معاینه و بررسی تصاویر تشخیصی توسط جراح گرفته می‌شود.

آیا تعویض مفصل زانو دردناک است؟

در حین جراحی، بیمار با استفاده از بیهوشی عمومی یا بی‌حسی منطقه‌ای درد جراحی را احساس نمی‌کند. پس از عمل، درد و تورم در ناحیه زانو طبیعی است و با داروهای مسکن، مراقبت مناسب و توانبخشی به‌تدریج کاهش پیدا می‌کند.

 عمل تعویض مفصل چند ساعت طول می‌کشد؟

جراحی اولیه تعویض کامل مفصل زانو یا لگن معمولاً حدود یک تا دو ساعت طول می‌کشد. بااین‌حال، جراحی‌های پیچیده، تعویض همزمان دو مفصل یا جراحی مجدد ممکن است زمان بیشتری نیاز داشته باشند.

طول عمر مفصل مصنوعی چقدر است؟

بسیاری از پروتزهای مدرن زانو و لگن بیش از ۱۵ تا ۲۰ سال عملکرد مناسبی دارند. طول عمر آن‌ها به نوع پروتز، کیفیت تثبیت، سطح فعالیت بیمار و شرایط جسمی او بستگی دارد و برای همه افراد یکسان نیست.

 آیا بعد از تعویض مفصل می‌توان طبیعی راه رفت؟

بسیاری از بیماران پس از تکمیل دوره توانبخشی می‌توانند بدون وسیله کمکی راه بروند و فعالیت‌های معمول خود را انجام دهند. البته میزان بازیابی عملکرد به وضعیت مفصل پیش از جراحی، قدرت عضلات و روند بهبودی بستگی دارد.

دوران نقاهت تعویض مفصل چقدر طول می‌کشد؟

بازیابی اولیه معمولاً طی چند هفته اتفاق می‌افتد، اما بهبود قدرت عضلات، تعادل و عملکرد مفصل ممکن است سه تا شش ماه یا بیشتر زمان ببرد. سرعت بهبودی در افراد مختلف متفاوت است.

 آیا بعد از تعویض مفصل امکان ورزش وجود دارد؟

بله. فعالیت‌هایی مانند پیاده‌روی، شنا، دوچرخه ثابت و تمرینات تقویتی کنترل‌شده معمولاً پس از بهبودی و با تأیید پزشک امکان‌پذیر هستند. ورزش‌های پرفشار و برخوردی به دلیل افزایش فشار مکانیکی بر پروتز معمولاً توصیه نمی‌شوند.

آیا تعویض مفصل برای افراد جوان مناسب است؟

بله، در صورت وجود تخریب شدید مفصل و ناموفق بودن درمان‌های غیرجراحی، افراد جوان نیز ممکن است به تعویض مفصل نیاز داشته باشند. بااین‌حال، احتمال نیاز به جراحی مجدد در طول عمر آن‌ها باید در تصمیم‌گیری در نظر گرفته شود.

 آیا امکان تعویض همزمان مفصل زانو و لگن وجود دارد؟

در شرایط خاص، ممکن است تعویض مفصل زانو و لگن در یک جلسه جراحی انجام شود؛ اما این کار روش معمول و مناسبی برای همه بیماران نیست. تصمیم‌گیری به شدت آسیب هر دو مفصل، وضعیت عمومی بیمار و خطرات بیهوشی و جراحی بستگی دارد. در بسیاری از موارد، جراحی‌ها در دو نوبت جداگانه برنامه‌ریزی می‌شوند.

 آیا بعد از تعویض مفصل امکان انجام جراحی مجدد وجود دارد؟

بله. اگر پروتز به دلیل عفونت، شل شدن، فرسودگی، دررفتگی یا شکستگی اطراف آن دچار مشکل شود، ممکن است جراحی مجدد یا آرتروپلاستی بازنگری (Revision Arthroplasty) انجام شود. در این جراحی، بسته به علت مشکل، یک یا چند جزء پروتز اصلاح یا جایگزین می‌شوند.

اشتراک گذاری:
Facebook
Twitter
LinkedIn
WhatsApp
Telegram
Email
Print

مطالـــب مرتبــط

بلوک عصب ژنیکولار
مقالات زانو

بلوک عصب ژنیکولار

درد مزمن زانو، به‌ویژه در افراد مبتلا به آرتروز، می‌تواند راه‌رفتن، بالا رفتن از پله و انجام فعالیت‌های روزمره را دشوار کند. بلوک عصب ژنیکولار (Genicular Nerve Block) یکی از

بورسیت پیش‌کشککی
مقالات زانو

بورسیت پیش‌کشککی چیست؟

تورم ناگهانی یا تدریجی درست در جلوی کشکک زانو، به‌خصوص در افرادی که زیاد روی زانو می‌نشینند یا زانو می‌زنند، ممکن است ناشی از بورسیت پیش‌کشککی (Prepatellar Bursitis) باشد. این

نظــــر شمـــــــا؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *